แท้มันจะเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนไปหน่อย แต่มันก็ไม่หน้าด้านพอที่จะแอบลงมือกับเด็กรุ่นหลานอย่างโจ่งแจ้งในถิ่นของฉันหรอก”
“แต่ว่า…”
เจียงซ่างยังอ้าปากค้างเตรียมจะเถียง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก!
ร่างที่เดินนำสบัดชายเสื้อเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากซูอวี่ และร่างชราทรงพลังที่เดินตามหลังมาติดๆ ก็คือปรมาจารย์หวังเหวย!
ทันทีที่เจียงซ่างเห็นซูอวี่เดินเข้ามาแบบครบสามสิบสองประการ เขาก็โล่งอกจนแทบจะร้องไห้ ทว่าพอสายตาเหลือบไปเห็นรังสีอำมหิตของหวังเหวยที่แผ่ซ่านตามมา สีหน้าของเขาก็พลันมืดทะมึนลงอีกครั้ง
หวังหลงหรี่ตามองซูอวี่สลับกับหวังเหวยด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มุมปากยกขึ้นอย่างมีเลศนัย
“ไงเจ้าหนู… ดูท่าทางจะคุยเจรจาต้าอ่วยกับปรมาจารย์หวังของเราได้ถูกคอเลยล่ะสิ?”
ซูอวี่แค่นหัวเราะหึๆ ในลำคอ ไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ
ส่วนหวังเหวยนั้นเชิดหน้าเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาวีไอพีแต่เพียงผู้เดียว ก่อนจะแค่นเสียงเย็นเยียบ
“ตาเฒ่าหวังหลง! เลิกเล่นลิ้นแล้วเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้าสหายรักของแกนัก… ไอ้คนที่มันริอ่านจะรับไอ้เด็กอวดดีนี่เป็นศิษย์ซะเหลือเกิน หน้าตามันเป็นยังไง!
