ทีใสซื่อไร้เดียงสาสุดๆ
“แหม~ ในเมื่อปรมาจารย์หวังเอ่ยปากรบเร้าเองขนาดนี้ ผมก็ไม่ใช่พวกใจไม้ไส้ระกำชอบขัดใจคนแก่ซะด้วยสิ งั้นก็… เชิญตามมาเลยครับ!”
ได้ยินคำยียวนกวนประสาทนั้น มุมปากของหวังเหวยก็กระตุกยิกๆ จนแทบจะคุมไม่อยู่
ไอ้เด็กเวร! เมื่อกี้แกเพิ่งจะพ่นคำออกจากปากพล่อยๆ ว่าตัวเองสันดานเสียชอบขัดใจคนไม่ใช่หรือไงวะ! อย่างไรก็ตาม หวังเหวยขี้เกียจจะลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงกับเด็กเมื่อวานซืน เขาเดินเอามือไพล่หลัง สะบัดชายเสื้อเดินนำออกจากห้องประชุมไปอย่างเย่อหยิ่ง
ซูอวี่ยักไหล่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของหวังหลงอย่างไม่สะทกสะท้านเช่นกัน
……
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องทำงานของประธานสมาคมนักสู้
เจียงซ่างกำลังเดินวนไปวนมา มองหวังหลงด้วยสีหน้าร้อนรนดั่งไฟลน!
“ท่านประธานครับ! ตอนนี้เราจะเอายังไงกันดี! ถ้าตาเฒ่าหวังเหวยนั่นสติแตกหน้าด้านลงมือกับซูอวี่ขึ้นมา ซูอวี่ไม่มีทางทนรับการโจมตีระดับปรมาจารย์ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวแน่ครับ!”
ตรงข้ามกับเจียงซ่าง หวังหลงกลับกำลังนั่งจิบชาชั้นเลิศอย่างสบายอารมณ์ เอนหลังพิงเก้าอี้โยก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“ใจเย็นๆ น่า… ตาเฒ่าหวังเหวยนั่นถึงเนื้อ
