ันอำมหิตราวกับสัตว์ร้าย คมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสรรพสิ่ง!
สีหน้าที่เคยวางมาดเหนือกว่าของหวังเหวย พลันบิดเบี้ยวและมืดทะมึนลงอย่างเห็นได้ชัด
“พูดจาสามหาวแบบนี้… แปลว่าแกกล้าฉีกหน้าผู้เฒ่าอย่างฉันงั้นสิ?”
ซูอวี่หัวเราะหึๆ ในลำคอ “ก็ไม่ได้อยากจะฉีกหน้าปรมาจารย์หรอกนะครับ! แต่ผมมันเป็นพวกโรคจิต... ใครยิ่งมาบีบให้ผมทำอะไร ผมก็… ยิ่งอยากจะสวนทาง!”
“สรุปว่าตกลงกันไม่ได้สินะ?”
“ไม่มีทางตกลงได้เลยต่างหากล่ะครับ!”
ซูอวี่สวนกลับไปอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ไร้เยื่อใย!
หวังเหวยเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะแค่นเสียงเย็นเยียบทะลุกระดูก
“รนหาที่ตาย! ในเมื่อเป็นแบบนั้น… ฉันก็อยากจะเห็นเป็นบุญตานัก ว่าหมาตัวไหนมันให้ความกล้ากับแกขนาดนี้! อาจารย์กำมะลอที่แกยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าคนนั้นงั้นรึ? หรือว่าคนที่หนุนหลังของแกคือตาเฒ่าหวังหลงกันแน่!”
หวังเหวยค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน กลิ่นอายพลังปราณอันหนักอึ้งปานขุนเขาถล่มทลายทะลักออกจากร่าง พุ่งกดทับลงมา! เขาก้มหน้ามองซูอวี่ด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองเศษขยะ
“ไหน... แกกล้าพาผู้เฒ่าอย่างฉันไปเปิดหูเปิดตาดูหน้ามันหน่อยไหมล่ะ?”
ซูอวี่ฉีกยิ้มกว้างด้วยท่า
