เป็นคนฉลาด ฉันก็จะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ เรื่องที่หลานชายของฉันส่งคนไปลอบสังหารแกน่ะ จะถือซะว่าเห็นแก่หน้าฉัน… แล้วปล่อยให้เรื่องมันแล้วๆ ไปได้ไหม?”
ชายชราจ้องซูอวี่เขม็ง เขามั่นใจเต็มเปี่ยม ยังไงซะตนเองก็เป็นถึงยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ที่เดินกระทืบเท้าทีแผ่นดินก็สั่นสะเทือน! ยอดฝีมือระดับนี้ลดตัวลงมาเจรจาด้วยตัวเอง ต่อให้ไอ้เด็กนี่จะพรสวรรค์สูงส่งทะลุฟ้าแค่ไหน ตอนนี้มันก็เป็นแค่มดปลวกในขอบเขตหลอมโลหิตเท่านั้น!
มันจะกล้าหักหน้าฉันเชียวเหรอ?
ทว่า… ประโยคต่อมาที่หลุดออกจากปากชายหนุ่ม กลับทำเอาเส้นเลือดบนขมับของหวังเหวยกระตุกเต้นตุบๆ!
“ผมขอปฏิเสธ!”
ซูอวี่ทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักโซฟาเต็มแรง บิดขี้เกียจอย่างสุดแสนจะสบายอารมณ์ เขามองตรงไปยังปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ พร้อมแสยะยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวจั๊วะ
“ปรมาจารย์หวังครับ… ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้หน้าท่านนะ แต่บังเอิญซูอวี่คนนี้มันเป็นพวกสันดานคนพาลใจแคบ! ใครหน้าไหนที่กล้าแว้งกัดผม… ซูอวี่คนนี้จะตามจองล้างจองผลาญ กัดมันไม่ปล่อยจนกว่าจะตายกันไปข้าง!”
“ต่อให้คนๆ นั้นจะมีปรมาจารย์คุ้มกะลาหัว… ผมก็ไม่เว้น!”
จังหวะที่พ่นประโยคสุดท้ายออกมา แววตาขี้เล่นของซูอวี่พลันแปรเปลี่ยนเป็นดุด
