ออกไปล่ะก็… นั่นแหละคือนรกขุมที่แท้จริง!
ในตอนนี้ สิ่งที่เขาควรทำคือพยายามเก็บงำประกาย ก้มหน้าก้มตากอบโกยผลประโยชน์ให้เงียบเชียบที่สุด เพื่อปกป้องความลับของตัวเอง!
ส่วนเรื่องการออกไปอาละวาดตบหน้ารุ่นพี่ในคืนนี้น่ะเหรอ...
เหตุผลแม่งโคตรจะบริสุทธิ์ใจเลย… ฉันก็แค่ไม่อยากเสียคะแนนโว้ย!
แต้มตั้งสองร้อยคะแนนที่อุตส่าห์ปีนหอคอยแทบตายกว่าจะได้มา จู่ๆ จะให้ควักจ่ายค่าคุ้มครองตั้งยี่สิบคะแนนรวดเดียวเนี่ยนะ? นั่นมันตั้งหนึ่งในสิบของสมบัติทั้งหมดที่มีเลยนะโว้ย!
ซูอวี่ที่เคยใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้นและปากกัดตีนถีบ ย่อมไม่มีทางเอาทรัพยากรที่ตกถึงท้องแล้วไปคายประเคนให้คนอื่นหน้าตาเฉยเด็ดขาด!
นี่แหละคือเหตุผลที่แท้จริงที่เขาเลือกจะดับเครื่องชน
และในเมื่อตอนนี้ปัญหาคลี่คลายลงแล้ว วันเวลาหลังจากนี้… ก็แค่ลดความห้าวลงมา ทำตัวโลว์โพรไฟล์สักหน่อยก็พอ
คิดได้ดังนั้น ซูอวี่ก็ค่อยๆ หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
ดำดิ่งเข้าสู่สภาวะบ่มเพาะพลังอีกครั้ง
…
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแดดอบอุ่นสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่าง
ซูอวี่ก็เบิกตากว้างขึ้น
เขาเหลือบมองนาฬิกา เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า ทว่าหลังจากเดินลมปราณบ่มเพาะพลังมาทั้งคืน เขาไม่เพียงไม่รู้สึ