งมหาศาลรีดเค้นไปรวมที่ฝ่ามือ จนเห็นหมอกโลหิตสีแดงฉานจางๆ ห่อหุ้มกรงเล็บมรณะคู่นั้นเอาไว้
“ลงไปนอนซะเถอะมึง!”
มันแผดเสียงคำรามลั่น กรงเล็บแหลมคมดุจพญาอินทรีพุ่งกะซวกเข้าใส่กะโหลกซูอวี่หมายปลิดชีพในพริบตา!
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพายุสังหารอันดุดัน ซูอวี่กลับมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ไหวติง เขาวาดหมัดออกไปอย่างเชื่องช้าไหลลื่น
“หมัดไทเก๊กหยินหยาง… สี่ตำลึงปัดพันชั่ง!”
ซูอวี่ตวาดเสียงต่ำ เจตนารมณ์อันเข้มข้นแผ่ขยายปกคลุมรัศมีรอบกายในระยะหลายเมตรชั่วพริบตา!
วินาทีต่อมา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของฝูงชน ร่างของซูอวี่พลันโอนอ่อนราวกับไร้กระดูก บิดเอี้ยวตัวหลบหลีกอย่างปาฏิหาริย์!
กรงเล็บมรณะถากผ่านใบหน้าของเขาไปได้อย่างเฉียดฉิว!
“เป็นไปได้ยังไงวะ!”
คิ้วของรุ่นพี่ร่างผอมกระตุกวาบอย่างรุนแรง! ก่อนที่วินาทีถัดมา พละกำลังมหาศาลขุมหนึ่งจะก่อตัวขึ้นที่สีข้างของมัน!
ฉับพลันนั้น สัญชาตญาณเตือนภัยในใจกรีดร้องลั่น! มันหันขวับไปมองทันควัน ภาพที่สะท้อนในคลองจักษุคือ… หมัดคู่หนึ่งที่วาดเป็นวงโค้ง ดึงเอาแรงส่งทั้งหมดของมันสวนกลับมา และกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เบื้องหน้า!
เปรี้ยง!!
หมัดนั้นกระแทกอัดเข้ากลางลำตัวอย่างจัง!
ร่าง
