ลหิตได้เมื่อไหร่… เราค่อยมาสู้กัน ตกลงไหม!”
เมื่อมองดูชายหนุ่มบ้าดีเดือดตรงหน้า จู่ๆ ซูอวี่ก็หลุดยิ้มออกมา ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกถูกชะตากับไอ้หมอนี่นัก คนที่ขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้อันบริสุทธิ์โดยไม่มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อน
ซูอวี่ยกยิ้มมุมปาก “ได้เลย!”
หยางเสี่ยวระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างพึงพอใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า! หวังว่านายจะไม่ปล่อยให้ฉันต้องรอจนเงือกแห้งนะเว้ย!”
ซูอวี่ยิ้มตอบสบายๆ “ไม่นานหรอก!”
ตัดภาพมาที่ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าครูฝึก ภายในใจของเขายังคงสับสนว้าวุ่น สายตาที่ทอดมองซูอวี่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย จากนั้น เขาก็หันขวับไปจ้องหน้าไป๋จ่านเขม็งแล้วเค้นเสียงหนัก
“เรื่องนี้… นายต้องอธิบายมาให้เคลียร์!”
ไป๋จ่านยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเล่าบทสนทนาลับระหว่างเขากับประธานหวังหลงก่อนหน้านี้ ให้ครูฝึกทุกคนฟังอย่างละเอียด
ทันทีที่ฟังจบ สีหน้าของครูฝึกทุกคนก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที โดยเฉพาะชายวัยกลางคน ใบหน้าของเขาตื่นตระหนกสุดขีดจนเก็บอาการไม่อยู่ เขารีบพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อไป๋จ่านเอาไว้แล้วเขย่าถาม
“ที่พูดมาเป็นความจริงเหรอวะ?! นายแน่ใจนะว่าเป็น ‘ท่านผู้นั้น’ จริงๆ!”
ไป๋จ่านหัวเราะไม่ได้ร้อ
