ซิ่วไปได้จริงๆ ด้วย! สมราคากับพรสวรรค์ระดับสีส้ม!” มีคนสูดลมหายใจลึกด้วยความตกตะลึง
ทว่าเมื่อหยางเสี่ยวเงยหน้ามองอันดับของตัวเอง เขากลับขมวดคิ้วมุ่น เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้พอใจกับผลลัพธ์นี้นัก
ครูฝึกหัวโล้นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากชม “ทำได้ดีมากแล้ว! หลายสิบปีมานี้ คนที่สามารถทะลวงผ่านชั้นที่สี่สิบได้ตั้งแต่การประลองรอบแรก... แกเป็นคนที่เก้าในประวัติศาสตร์! แค่นี้ก็ถือว่าเอาไปคุยโวได้ยันลูกบวชแล้ว!”
สีหน้าของหยางเสี่ยวถึงได้คลายความหงุดหงิดลง เขาประสานมือค้อมศีรษะให้ครูฝึกเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในฝูงชน
ทันทีที่ก้าวเท้ากลับมา เขาก็ถูกรุมล้อมไปด้วยคำประจบสอพลอและคำสรรเสริญเยินยอจากพวกนกสองหัวทันที
แต่ดูเหมือนหยางเสี่ยวจะไม่สบอารมณ์กับความวุ่นวายพวกนี้นัก เขายืนหน้านิ่งตึงราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ไม่ยอมปริปากเสวนาด้วยแม้แต่คำเดียว
หลังจากนั้น ครูฝึกหัวโล้นก็เริ่มขานชื่อคนต่อไปเรื่อยๆ
เหล่าอัจฉริยะหัวกะทิจากทั่วสารทิศต่างทยอยตบเท้าเข้าสู่หอคอยมายาทีละคน
แต่ทว่า… คนที่จะส่องประกายเจิดจรัสได้เทียบเท่าหยางเสี่ยวนั้นแทบไม่มีให้เห็น ไอ้คนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในกลุ่ม ยังทำได้แค่กระเสือกกระสนไปถึงชั
