เห็นท่านประธานปฏิบัติตัวเป็นกันเองกับใครขนาดนี้มาก่อน!
แต่พอหวนนึกได้ว่าซูอวี่คืออัจฉริยะระดับสีทอง ไป๋จ่านก็กระจ่างแจ้งแก่ใจ
นั่นมันอัจฉริยะระดับสีทองเชียวนะโว้ย! ทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ คาดว่าคงมีแค่นครหลวงจิงตูหรือนครมารหมัวตูเท่านั้นที่จะปั้นอัจฉริยะระดับนี้ออกมาได้ การที่มณฑลเจียงหนานมีคนแบบนี้โผล่มาสักคน ก็ถือว่าบรรพบุรุษจุดธูปอวยพรจนควันโขมงแล้ว!
ซูอวี่ได้แต่ยิ้มรับและพยักหน้าคล้อยตาม
หวังหลงจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มตาหยี สองมือถูเข้าหากันไปมา ท่าทีราวกับมีความรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่จะเอ่ยปาก
“อะแฮ่ม… ซูอวี่เอ๊ย ตอนนี้เธอมีอาจารย์กราบไหว้หรือยังล่ะ?”
สิ้นประโยคคำถาม ไป๋จ่าน ต่งปู้เหวย และหลิวขวงก็สะดุ้งเฮือกตกใจสุดขีด!
นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?
ก็หมายความว่ายอดปรมาจารย์ท่านนี้… กำลังจะออกปากรับศิษย์น่ะสิ!
ต้องเข้าใจก่อนว่า หากได้เป็นศิษย์สายตรงของท่านผู้นี้ ก็สามารถเดินกร่างยืดอกได้ทั่วทั้งมณฑลเจียงหนาน เผลอๆ ทั่วทั้งประเทศต้าเซี่ย ขอแค่ไม่โง่ไปกระตุกหนวดเสือยอดฝีมือระดับราชันเข้า แค่เอาป้ายชื่อลูกศิษย์ของหวังหลงไปแขวนคอ ก็แทบจะไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องซูอวี่แล้ว!
วินาทีน
