ั้น ต่อให้เป็นระดับกายาทองคำอย่างไป๋จ่าน ก็ยังอดตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉาไม่ได้!
ซูอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบกลับอย่างฉะฉาน
“ผมยังไม่มีอาจารย์เลยครับ ความหมายของท่านคือ…”
ดวงตาของหวังหลงเปล่งประกายเจิดจ้า แต่ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากรับศิษย์ หูของชายชรากลับกระตุกวูบ!
สีหน้าของปรมาจารย์เฒ่าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อยในชั่วพริบตา!
ทว่าเขาก็สามารถซ่อนเร้นอารมณ์และปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติได้อย่างแนบเนียน รวดเร็วจนไม่มีใครในห้องสังเกตเห็นความผิดปกติ
ชายชราลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน
“เดิมทีฉันก็กะจะรับเธอมาเป็นศิษย์นะ แต่เธอเป็นถึงอัจฉริยะระดับสีทอง ถ้าให้มาเป็นศิษย์ฉัน… มันก็เท่ากับว่าตัดอนาคตและทำให้พรสวรรค์ของเธอต้องเสียของ เส้นทางยุทธ์ของเธอยังทอดยาวอีกไกล จะมาจมปลักเสียเวลาอยู่กับฉันไม่ได้หรอก”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันมีสหายเก่าคนนึงอยู่ที่นครหลวงจิงตู ถ้าเป็นเขาล่ะก็ ย่อมคู่ควรที่จะสั่งสอนเธอได้อย่างแน่นอน พรสวรรค์ระดับเธอจะได้เจิดจรัสอย่างเต็มที่… เธอเห็นว่ายังไง?”
ซูอวี่ถึงกับชะงักค้างไปชั่วขณะ
อุตส่าห์บิ้วต์ซะดิบดี ผมก็นึกว่าท่านจะรับผมเป็นศิษย์ ที่ไหนได้
