ขณะเดียวกัน ภายนอกสมาคมนักสู้!
ร่างของไป๋จ่านปะทุประกายแสงสีทองเจิดจรัส หมัดที่ซัดออกไปรุนแรงถึงขั้นทำให้มิติเบื้องหน้าสั่นสะเทือนจนเกิดระลอกคลื่นจางๆ!
นี่แหละคือ… ขอบเขตกายาทองคำ!
หล่อหลอมกายาภายนอกดุจดั่งทองคำนพคุณ!
เมื่อบรรลุถึงขอบเขตกายาทองคำ ต่อให้เป็นอาวุธแหลมคมแค่ไหนก็ไม่อาจระคายผิวได้แม้แต่รอยขีดข่วน เว้นเสียแต่ว่าสิ่งนั้นคือ… อุปกรณ์วิญญาณ!
และเบื้องหน้าของไป๋จ่าน ชายชุดดำผู้นั้นก็มีแสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างเช่นเดียวกัน เพียงแต่เมื่อเทียบกับออร่าของไป๋จ่านแล้ว ประกายสีทองของมันกลับดูหม่นหมองกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ไอ้พวกลัทธิเทพสวรรค์เดรัจฉาน! กล้าดีตายังไงมารุกรานเมืองของเผ่ามนุษย์เรา! ไป๋จ่านเดือดดาลถึงขีดสุดในใจ
ต้องเข้าใจก่อนว่า การที่ลัทธิเทพสวรรค์จะยกพลบุกโจมตีเมืองมนุษย์นั้นเกิดขึ้นได้ยากยิ่ง ท้ายที่สุดการจะรุกรานเมืองสักแห่ง ต้องสูบทั้งกำลังคนและทรัพยากรมหาศาล บุกเมืองเล็กก็ไม่ได้ผลประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอัน ครั้นจะไปบุกเมืองใหญ่ พวกมันก็ไม่มีน้ำยามากพอ
ด้วยเหตุนี้ เหตุการณ์อุกอาจเช่นนี้จึงแทบไม่เคยปรากฏ!
สถานการณ์เลวร้ายในตอนนี้ หากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ระดับสีทองของซูอวี่ถูกเปิดเผย
