หญ่จนรากฐานหมัดไทเก๊กหยินหยางขั้นต้นเข้าฝัก ซูอวี่ถึงยอมหยุดพักเหนื่อย
วิชายุทธ์ระดับ 2 อย่างหมัดไทเก๊กหยินหยาง ถือเป็นของโคตรแรร์ในเมืองเหิงเฉิง อย่าว่าแต่นักสู้ระดับล่างเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตหลอมโลหิตบางคน ยังไม่มีปัญญาหาวิชายุทธ์ระดับนี้มาฝึกด้วยซ้ำ!
ระหว่างที่กำลังนั่งฟิน จังหวะที่ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมไถบอร์ดนักสู้อัปเดตข่าวสาร เสียงกริ่งสายเรียกเข้าก็แผดลั่นขัดจังหวะเสียก่อน
พอเห็นชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอ ซูอวี่ก็ชะงักกึก
“หลิวอี้อี้?”
หลิวอี้อี้… ดาวโรงเรียนเพื่อนร่วมชั้น พรสวรรค์จัดว่าไม่เลว เข้าใกล้ขอบเขตนักสู้เต็มที บวกกับเบ้าหน้าที่สวยสะดุดตา ทำให้มีไอ้พวกหมาจรจัดในห้องคอยเดินตามต้อยๆ คอยเลียแข้งเลียขาอยู่เป็นพรวน
แน่นอนว่าไอ้พวกหมาหน้าโง่นั่นไม่มีทางรวมซูอวี่เข้าไปด้วย
ความสัมพันธ์ของเขากับหลิวอี้อี้เรียกได้ว่าจืดชืด ไม่ดีไม่แย่ แล้วจู่ๆ ยัยนี่โทรมาหาเขาเวลานี้เนี่ยนะ?
ซูอวี่หรี่ตาลงอย่างจับผิด ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหล” น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้อารมณ์
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เสียงหวานหยดย้อยที่ดัดจนลิ้นเปลี้ยก็ลอยกระแทกหูมาทันที ศัพท์วัยรุ่นเขาเรียกกันว่า ‘เสียงแอ๊บแบ๊ว’
“