ายคนนั้นยืนจังก้าขวางประตู ไม่สนหัวครูผู้สอนที่ยังยืนอยู่หน้าชั้น มันแผดเสียงตะคอกลั่น
“ใครชื่อซูอวี่ ไสหัวออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
เสียงนั้นกึกก้องสะเทือนโสตประสาทดั่งพยัคฆ์คำราม
หลี่หู่รีบลุกพรวด ชี้หน้าไปยังซูอวี่ที่นั่งอยู่มุมห้องทันที
“พี่ใหญ่! มันนั่นแหละ! ไอ้สวะนี่แหละที่ปล้นโอสถปราณโลหิตสิบกว่าเม็ดของฉันไปเมื่อวาน!”
ชายร่างยักษ์คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลี่หู่… หลี่หลง!
เขาคือตัวเต็งอันดับต้นๆ ของโรงเรียนมัธยมเหิงเฉิงที่ 1 ผู้สอบผ่านเกณฑ์ ‘นักสู้ฝึกหัด’ ไปนานแล้ว และกำลังเตรียมตัวทะลวงขึ้นเป็นนักสู้เต็มตัว ชื่อเสียงของมันในโรงเรียนถือว่าไม่ธรรมดา
หลี่หลงตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมจ้องเขม็งไปที่ซูอวี่ พลางแสยะยิ้มเย็นชา
“แกสินะที่กล้าปล้นน้องชายข้าเมื่อวาน? จะไสหัวออกมาดีๆ หรือจะให้พ่อเข้าไปลากคอแกออกมา!”
นักเรียนทั้งห้องต่างหน้าซีดเผือด ถูกข่มขวัญด้วยกลิ่นอายคุกคามของหลี่หลงจนไม่มีใครกล้าปริปาก
ครูประจำชั้นทนดูความกำเริบเสิบสานนี้ไม่ไหว รีบตวาดขึ้น
“หลี่หลง! เธอคิดจะทำอะไร ออกไปเดี๋ยวนี้! ที่นี่คือห้องเรียน ไม่ใช่ลานประลอง!”
หลี่หลงแค่นหัวเราะกวนประสาท
“ครูครับ ใจเย็นๆ สิ ผม
