ไม่ได้มาหาเรื่องชกต่อยสักหน่อย แค่อยากมาเห็นหน้าไอ้สวะที่มันกล้าลองดีกับตระกูลหลี่ก็แค่นั้นเอง!”
“เห็นแล้วก็ไสหัวไปซะ!” ครูสวนกลับด้วยสีหน้าดำทะมึน
หลี่หลงยักไหล่แบบไม่ยี่หระ
“วางใจเถอะครู ผมไปแน่”
พูดจบมันก็หันหลังเตรียมเดินจากไป ทว่าก่อนพ้นประตู มันปรายตามองซูอวี่แล้วขยับปากขมุบขมิบแบบไร้เสียง แต่อ่านได้ใจความชัดเจนว่า…
‘พ่อรอแกอยู่หน้าประตูโรงเรียน!’
เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ครูประจำชั้นก็หันมามองซูอวี่ด้วยแววตาหนักใจ
“ซูอวี่… หลี่หลงมันเป็นถึงตัวเต็งของโรงเรียน เธอไปขัดขากันได้ยังไง? ส่วนเธอน่ะหลี่หู่! ทำไมไม่ห้ามพี่ชายตัวเองฮะ!”
หลี่หู่แค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างจองหอง
“ผมฟังคำสั่งพี่ใหญ่คนเดียว!”
ครูประจำชั้นได้แต่ถอดถอนใจอย่างจนปัญญา แต่ไม่ทันไร ซูอวี่กลับสะพายกระเป๋าหนังสือแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปหน้าตาเฉย!
บรรดานักเรียนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นต่างนั่งไม่ติดเก้าอี้ พากันแห่ลุกเดินตามไปดูเรื่องสนุกทันที
“เฮ้ย! ซูอวี่มันไปมีเรื่องกับหลี่หู่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ? แถมยังกล้าไปปล้นมันอีก หมอนั่นไม่รู้รึไงว่าตระกูลหลี่มันกัดไม่ปล่อย!”
“เหอะ หลี่หู่คงจงใจหาเรื่องมากกว่า ตอนนี้หลี่หลงกำลังขึ้นหม้
