กนิ้วมือแตกหักแทงทะลุผิวหนังออกมาขาวโพลน!
หลี่หลงเงยหน้าจ้องมองซูอวี่ด้วยดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดผวาขีดสุด มันเค้นเสียงสั่นเครือออกจากลำคอ
“กะ… แกไม่ใช่นักสู้ฝึกหัด… แกเป็น… นักสู้!!”
สิ้นคำสั้นๆ ประโยคเดียว ฝูงชนนับร้อยรอบด้านราวกับถูกฟ้าผ่ากลางแสกหน้า ทุกคนเบิกตาโพลงอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง!
นักสู้!!
เด็กหนุ่ม ม.ปลาย อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา… บรรลุขอบเขต ‘นักสู้’ ไปแล้วงั้นเหรอ?!
ท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับป่าช้า ซูอวี่ปรายตามองเศษสวะที่นอนจมกองเลือดด้วยแววตาสมเพช เขาปัดฝุ่นที่มือเบาๆ ก้มลงหยิบกระเป๋าหนังสือขึ้นพาดบ่า แล้วก้าวเดินจากไปอย่างเยือกเย็น
ปล่อยทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันน่าเกรงขาม และความหวาดผวาที่ฝังลึกลงไปในจิตใจของทุกคนในที่นั้น!