ี่ไม่ต่างอะไรกับโดนรถบรรทุกชนเลยนะเว้ย! ยืนบื้อทำไมวะ หลบดิวะ!”
“เฮ้ยเดี๋ยวก่อน! ไอ้หมอนั่นมันบ้าไปแล้ว! มันคิดจะทำอะไรวะน่ะ?!”
เสียงตะโกนลั่นด้วยความแตกตื่นดังขึ้นจากฝูงชน
ทุกสายตาเบิกกว้างจ้องมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา…
ซูอวี่ไม่แม้แต่จะขยับเท้าหลบ เขายืนนิ่งราวกับขุนเขา ก่อนจะง้างหมัดที่ดูบอบบางกว่าหลายเท่าตัว สวนกลับเข้าปะทะกับหมัดดาวตกของหลี่หลงแบบตรงๆ โต้งๆ!
“ไอ้บ้านั่นมันบวกตรงๆ เลยเหรอวะนั่น!!”
“เหอะ! เอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงชัดๆ สมองมันคงพังไปแล้วแหงๆ แยกย้ายเถอะว่ะ จบแค่นี้แหละ ก็แค่ไอ้โง่คนนึง…”
เสียงเย้ยหยันยังไม่ทันขาดคำ ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา สีหน้าของทุกคนกลับแข็งค้าง!
เปรี้ยงงงง!!!
วินาทีที่หมัดสองขนาดปะทะกัน ใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของหลี่หลงกลับบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส!
“อ๊ากกกกกก!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่น ร่างยักษ์ของหลี่หลงปลิวละลิ่วกระเด็นถอยครูดไปกับพื้นคอนกรีตจนเกิดเป็นรอยลากยาวนับสิบเมตร!
มันทรุดลงไปกองกับพื้น กุมมือขวาของตัวเองเอาไว้แน่น สภาพหมัดที่เคยทรงพลังบัดนี้แหลกเละเป็นโจ๊ก เลือดสดๆ และเศษเนื้อสาดกระเซ็น ถึงขั้นมองเห็นกระดู
