ด้วยสายตาดุร้าย พลางบีบข้อนิ้วดังกรอบแกรบ
“ใจเด็ดดีนี่หว่า! คิดไม่ถึงว่าไอ้สวะอย่างแกจะกล้าโผล่หัวออกมาให้พ่อกระทืบจริงๆ!”
สายตานับร้อยคู่ของไทยมุงหันขวับไปจ้องซูอวี่เป็นตาเดียว
“ไอ้หมอนี่น่ะเหรอคู่กรณีหลี่หลง? จุ๊ๆ หน้าตาก็หล่อดีหรอก แต่สงสัยสมองจะมีปัญหา อนาคตดับวูบแน่มึง”
“ไอ้จืดนี่ใครวะ ไม่เห็นคุ้นหน้าเลย กล้าปีนเกลียวพี่หลงเนี่ยนะ รนหาที่ตายชัดๆ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงหัวเราะเยาะดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ
ซูอวี่กวาดตามองหลี่หลงด้วยสายตาเย็นเยียบไร้อารมณ์ เขาปลดกระเป๋าหนังสือโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
“จะจบเรื่องตรงนี้เลยใช่ไหม?”
หลี่หลงแค่นเสียงเหี้ยม
“จะตายอยู่แล้วยังเสือกปากดี! วันนี้พ่อจะสั่งสอนให้แกรู้สำนึก ว่าผลของการกระตุกหนวดเสือตระกูลหลี่มันมีจุดจบยังไง!”
สิ้นเสียงคำราม ร่างกำยำของหลี่หลงก็ดีดตัวพุ่งทะยานเข้าใส่ หมัดขวาขนาดมหึมาซัดแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าใส่หน้าซูอวี่ดุจลูกปืนใหญ่ทรงพลัง!
“ซี๊ดดด! โคตรเถื่อน! หมัดนี้กะด้วยตาเปล่าพละกำลังทะลุเจ็ดร้อยกิโลกรัมแหงๆ! หลี่หลงมันใกล้จะบรรลุเป็นนักสู้เต็มตัวแล้วนี่หว่า!”
“ไอ้หนุ่มนั่นศพไม่สวยแน่ พละกำลังเจ็ดร้อยกิโลกรัมอัดเข้าหน้าน
