่ถึงจริงๆ ว่าโลกจะกลมจนต้องมาเจอไอ้เวรนี่ในสถานที่แบบนี้
ซูอวี่ปั้นหน้าเย็นชา สวนกลับไปเสียงแข็ง “ฉันจะมาที่นี่… แล้วมันไปหนักหัวแกหรือไง?”
พอหลี่หู่เห็นไอ้ขยะอย่างซูอวี่กล้าหักหน้าตนเองซึ่งๆ หน้า สีหน้าของมันก็บึ้งตึงลงทันตาเห็น
“ไอ้สวะเอ๊ย! สภาพอย่างแก… ชาตินี้ทั้งชาติอย่าได้หวังว่าจะได้เสวยสุขในที่แบบนี้เลย!”
หลี่หู่ตวัดสายตาเหยียดหยามไปทางพนักงานต้อนรับข้างๆ แล้วตวาดเสียงกร้าว
“ห่อโอสถปราณโลหิตในตู้ทั้งหมดมาให้พ่อ… พ่อเหมาหมด!”
ดวงตาของพนักงานต้อนรับเบิกกว้าง ลุกวาวเป็นประกาย!
เหมาหมด! งั้นค่าคอมมิชชันของฉันก็พุ่งทะลุเพดานไปอีกขั้นแล้วสิ!
ทันใดนั้น พนักงานต้อนรับก็หันขวับมาทางซูอวี่ แสร้งปั้นหน้าสลดรู้สึกผิด
“ต้องขอประทานโทษด้วยจริงๆ ครับคุณผู้ชาย พอดีคุณหลี่เป็นลูกค้าระดับ VIP ของร้านเรา สินค้าของทางร้าน… จำเป็นต้องให้สิทธิ์คุณหลี่ก่อนครับ”
สีหน้าของซูอวี่ดำทะมึนลงในพริบตา
“ฉันมาก่อนแท้ๆ ทำไมถึงไม่ขายให้ฉัน!”
ซูอวี่คำรามลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องเขม็งไปที่พนักงานต้อนรับราวกับสัตว์ร้ายพร้อมขย้ำเหยื่อ
พนักงานต้อนรับสะดุ้งเฮือกกับรังสีอำมหิตของซูอวี่ แต่พอฉุกคิดถึงก้อนเงินค่าคอมมิชชันจากฝั่