อีกอย่าง เงาของเขาได้ไปสำรวจซากศพอาบเลือดเหล่านั้นมาแล้ว และได้ข้อสรุปว่าไม่มีอะไรมีค่าในหมู่ชิ้นส่วนศพเหล่านั้นเลย
ซันนี่ไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป เขาหนีออกทางหลังคามหาวิหารและย้อนรอยกลับไปยังจุดที่เขาต่อสู้กับผีดิบโลหิต
ศพของหัวหน้ากลุ่มล่าสัตว์ยังอยู่ที่นั่น แน่นอนว่าความทรงจำของเขาหายไปนานแล้ว ทิ้งให้ชายเคราเฟิ้มอยู่ในชุดผ้าขี้ริ้ว ขวานศึกหนักนั่นก็หายไปด้วยเช่นกัน
ซันนี่ถอนหายใจ
“นั่นแหละคือสาเหตุที่การฆ่าคนมันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
เงาของเขาเอามือปิดหน้าแล้วส่ายหัวอย่างท้อแท้ พยายามจะสื่อว่าคำพูดของเขามันช่างฟังดูแย่สิ้นดี ซันนี่ขมวดคิ้ว
“อะไร? ก็มันไม่คุ้มจริงๆ นี่!”
และสำหรับเขา มันไม่คุ้มเป็นสองเท่า
เมื่อผู้ตื่นรู้คนหนึ่งฆ่าอีกคน พวกเขาจะได้รับแก่นแท้วิญญาณส่วนหนึ่งจากศัตรูโดยไม่ต้องทำลายเศษเสี้ยววิญญาณ ทว่าซันนี่ไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ธรรมดา แอสเปกต์ของเขาขึ้นอยู่กับการดูดซับเศษเสี้ยวเงาแทน
นั่นหมายความว่า ต่อให้ศัตรูจะเคยดูดซับเศษเสี้ยววิญญาณมาเป็นร้อยเป็นพันในอดีต ซันนี่ก็จะได้รับเศษเสี้ยวเงาตามระดับและคลาสของพวกมันเท่านั้น เหมือนกับการฆ่าสัตว์ร้ายแห่งฝันร้าย และเนื่องจากผู้หลับใหลทุกคนเป็นเพียงสัตว์ร้ายระดับหลับใหล ในกรณีนี้ จำนวนที่ได้ก็คือ… หนึ่ง
“เหลืออีกแค่เศษเสี้ยวเดียวก็จะครบสี่ร้อยแล้ว” ซันนี่พูดอย่างเซ็งๆ
ทำงานแทบตายแต่ไม่ได้อะไรเลย…
