ส่วนลึกในใจที่ยังพอมีเหตุผลของเขารู้สึกโล่งอกอยู่ลึกๆ ที่การฆ่ามนุษย์มันไม่น่าดึงดูดเท่าไหร่ มิเช่นนั้น ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้… ไม่หรอก เขาไม่ทำแน่ๆ สาบานได้
“หือ? ไม่ทำอะไร?”
ซันนี่กะพริบตาปริบๆ รอให้เสียงในใจตอบกลับมา ทว่ามันกลับเงียบกริบอย่างน่าประหลาด เขายักไหล่แล้วก้มลงค้นตัวศพ หวังว่าจะเจออะไรที่มีค่าบ้าง
ทว่าเขาก็ต้องผิดหวัง ไม่มีถุงใส่เศษเสี้ยววิญญาณอย่างที่เขาจินตนาการไว้ สิ่งเดียวที่ซันนี่พบคือเศษผ้าประหลาดที่ถูกซุกซ่อนไว้ในเสื้อของไอ้นักเลงตัวสูงนั่นอย่างมิดชิด
เมื่อมองดูเศษผ้า เขาเห็นรูปร่างหยาบๆ ที่ถูกวาดด้วยหมึก รูปร่างบางอย่างดูคุ้นตาอย่างประหลาด
“นี่มัน… แผนที่เหรอ?”
มันคือแผนที่แบบหยาบๆ จริงๆ รูปร่างที่เขาจำได้คือแลนด์มาร์คต่างๆ ที่ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงของเมืองต้องคำสาปแห่งนี้ ซันนี่จำหลายแห่งได้ขึ้นใจ และเคยไปสำรวจมาบ้างแล้วในอดีต
“แผนที่ขุมทรัพย์งั้นเหรอ?”
ทันใดนั้น ช่วงเวลาที่ประจวบเหมาะของการปรากฏตัวของกลุ่มล่าสัตว์และการขาดประสบการณ์ของพวกมันก็เริ่มมีเหตุผลขึ้นมาทันที พวกเขาไม่ใช่่นักล่าจริงๆ แต่เป็นกลุ่มคนโง่ที่ถูกใครบางคนในปราสาทหลอกให้ซื้อแผนที่ขุมทรัพย์ปลอมมามากกว่า
อย่างน้อยนั่นก็คือความเป็นไปได้ที่สูงที่สุด
อย่างไรก็ตาม…
“แต่ถ้ามันเป็นของจริงล่ะ?”
