เนฟิสจ้องมองซันนี่ด้วยความตกตะลึงกับการทำร้ายตัวเองอย่างกะทันหันของเขา เขาครางฮือผ่านไรฟันที่ขบแน่นก่อนจะสลายเศษเสี้ยวเที่ยงคืนไป แล้วค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน
“อ๊าก! บัดซบ! เจ็บเป็นบ้าเลย!”
นิ้วนางที่น่าสงสารของเขาบวมแดงและเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน มันหักอย่างไม่ต้องสงสัย ซันนี่รู้สึกสมเพชตัวเองจนอยากจะร้องไห้ออกมา
‘ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้? ทีแรกก็ฝันร้ายในรังนั่น ตอนนี้ยังต้องมาเจอเรื่องนี้อีก ทำไมคนอื่นถึงไม่ลำบากเหมือนฉันเลยนะ มีแต่ฉันคนเดียวที่ต้องทน…’
เขาสะดวกใจที่จะลืมไปเสียสนิทว่าดาราแปรเปลี่ยนต้องทรมานตัวเองมานานหลายสัปดาห์ และแคสซี่เองก็มักจะมีรอยฟกช้ำตามตัวเสมอเพราะมองไม่เห็น
เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เด็กสาวตาบอดก็หันหน้ามาถาม
“…ซันนี่? เกิดอะไรขึ้นคะ?”
เขาหน้าเบ้และพยายามจะยิ้ม
“อา… ไม่มีอะไรหรอก จริง ๆ นะ ฉันแค่… กระแทกมือแรงไปหน่อยน่ะ”
เนฟิสอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่เขารีบขัดจังหวะสิ่งที่เธอจะพูดทันที
“เอาเป็นว่า เนฟ ช่วยฉันลากไอ้ผลงานชิ้นเอกที่น่าสยดสยองของเธอไปที่ริมเกาะหน่อยได้ไหม?”
ในตอนนี้ คำถามที่ผิดพลาดเพียงข้อเดียวอาจทำให้เรื่องราวซับซ้อนขึ้นมาก เขาไม่อยากเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของการกระทำของเขาจนกว่าจะถึงนาทีสุดท้าย ด้วยวิธีนี้เขาจะมีโอกาสจัดการกับปัญหาได้มากขึ้น… หากมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น
