ซันนี่ยังคงมึนงงกับความผิดพลาดของตัวเอง เขาพลาดจังหวะสำคัญและทำให้เรื่องราวแย่ลงไปอีก โดยเปลี่ยนความประมาทเล็กน้อยให้กลายเป็นปัญหาใหญ่
“…เพราะฉันต้องการจะพาเธอออกไปจากเกาะที่ถูกสาปนี่”
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปาก ซันนี่ก็นิ่งงันและเบิกตากว้าง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะทำพลาดขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว
แคสซี่หันมาหาเขาพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น
“พาฉัน… ออกไปงั้นเหรอ? แต่ฉันไม่อยากไป ฉันจะทิ้งต้นไม้แห่งวิญญาณไปทำไมกันคะ?”
ซันนี่สบถในใจและตะโกนออกมา โดยละทิ้งความพยายามที่จะควบคุมตัวเองอีกต่อไป
“เพราะไอ้ต้นไม้นั่นมันคือปีศาจ! มันคือฝันร้ายชัด ๆ! มาเถอะ ไปกันได้แล้ว…”
เขาคว้ามือเธอและพยายามจะดึงเด็กสาวที่บอบบางคนนั้นออกไป แต่เธอกลับขัดขืนด้วยพละกำลังที่น่าประหลาดใจ
“ปล่อยฉันนะคนบ้า!”
แคสซี่สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาได้สำเร็จและถอยกรูด มองซันนี่ด้วยความโกรธ
“ฉันบอกว่าไม่ไปไง! นายทำตัวแปลก ๆ นะซันนี่! หยุดเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ!”
ซันนี่ยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก
“ฉันแค่…”
“เกาะนี้คือบ้านของพวกเรา! ที่นี่ดีจะตาย พวกเราสามคนได้อยู่ด้วยกัน! ทำไมนายถึงอยากจะไปนัก?!”
เขารีรอ พยายามทำในสิ่งที่เขารู้ว่าต้องทำ ในที่สุดซันนี่ก็ขบฟันแน่นแล้วพูดโพล่งออกไปว่า
“เพราะมันมีห้าคนไง! จำได้ไหม?!”
‘ฉันขอโทษนะแคสซี่…’
