จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปคว้าตัวเด็กสาวตาบอดไว้อย่างรุนแรง สยบการขัดขืนของเธอได้อย่างง่ายดาย
“นายจะทำอะไรน่ะ?! หยุดนะ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ! เนฟ!”
ซันนี่แบกเธอขึ้นบ่าแล้วหันหลังวิ่งกลับไปที่ชายหาดริมเกาะ แคสซี่ขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง ใช้กำปั้นเล็ก ๆ ระดมต่อยลงบนหลังของเขาไม่หยุด
แม้ว่าเธอจะไม่เคยเข้าร่วมการต่อสู้กับสัตว์ร้ายแห่งฝันร้ายในชายฝั่งที่ถูกลืมเลย แต่เธอก็ยังคงแข็งแกร่งกว่าคนปกติมาก เศษเสี้ยววิญญาณทั้งหมดที่ดาราแปรเปลี่ยนแบ่งปันให้เธอ ทำให้ซันนี่รู้สึกได้ถึงทุกหมัดที่กระแทกลงมา
มันไม่มากพอที่จะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส แต่มันมากพอที่จะทำให้เจ็บเจียนตาย
‘ขอโทษนะ ฉันขอโทษจริง ๆ แคสซี่…’
ซันนี่ที่กำลังว้าวุ่นใจพยายามปิดกั้นเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังของแคสซี่ แล้วรีบพุ่งตรงไปที่เรือ เหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมทั่วหน้าผากของเขา
ในขณะที่แสงสุดท้ายกำลังจะลับหายไปจากเส้นขอบฟ้า ในที่สุดเขาก็กลับมาถึงริมเกาะ เรือที่น่าสยดสยองจอดนิ่งอยู่บนผืนทราย ห่างจากน้ำทะเลสีดำที่ปั่นป่วนเพียงไม่กี่เมตร ดาราแปรเปลี่ยนกำลังพักผ่อนอยู่ตรงหน้าเรือ เธอเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงแห่งความวุ่นวายนั้น
“เนฟ! ช่วยด้วย! ซันนี่เป็นบ้าไปแล้ว!”
เนฟิสค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน สีหน้าที่เย็นชาของเธอแผ่รังสีที่น่าขนลุกออกมา เธอยื่นมือข้างหนึ่งออกมาเล็กน้อย
‘ซวยแล้ว’
“เดี๋ยว! มันไม่ใช่…”
