“ความคิดอะไรที่ต้นไม้แห่งวิญญาณยัดเยียดใส่หัวพวกเรา? ว่ามันช่างเมตตาและยิ่งใหญ่ ว่าผลไม้ของมันเป็นที่ปรารถนา และเราไม่ควรจากเกาะนี้ไป ให้เฝ้าอยู่ใกล้ๆ มันให้มากที่สุด คำสั่งสองข้อแรกนั้นสมเหตุสมผลดี แต่ข้อที่สามกลับไม่ง่ายแบบนั้น”
เนฟิสผายมือไปยังผืนน้ำสีดำอันกว้างใหญ่
“จากคำสั่งข้อที่สาม เราสามารถสรุปได้ว่าผลของการครอบงำโดยต้นไม้แห่งวิญญาณจะอ่อนกำลังลงตามระยะห่าง และถ้าเราอยู่ห่างจากต้นไม้มากพอ ผลของมันก็จะถูกทำลายลง”
ใบหน้าของซันนี่ดูสดใสขึ้นเมื่อเขาเข้าใจตรรกะของเนฟิส แสดงว่ามันยังมีหนทาง! พวกเขาแค่ต้องออกจากเนินเถ้าถ่านและหนีไป โดยไม่หันหลังกลับมามองจนกว่าตราประทับของต้นไม้กลืนวิญญาณจะหายไปจากวิญญาณของพวกเขา แต่ทว่า…
“แต่ทำไมต้องเป็นเรือล่ะ? ทำไมไม่หนีไปด้วยเท้า?”
ดาราแปรเปลี่ยนก้มหน้าลงและพูดเบาๆ
“เราไม่มีวันไปถึงซิทาเดลด้วยการเดินเท้าหรอก เราคงจะตายก่อน ก่อนหน้านี้ฉันหยิ่งผยองเกินไปที่คิดว่า… ช่างมันเถอะ ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว การจะเดินอ้อมหลุมยักษ์ผ่านเขาวงกตต้องใช้เวลาหลายเดือน โดยเฉพาะตอนนี้ที่เราไม่มีเสียงสะท้อนแล้ว และทุกวันที่เราใช้เวลาอยู่ที่นั่น คือการเสี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ฆ่าพวกเราได้โดยไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ”
เธอถอนหายใจ
