เขากัดไปอีกคำ ขมวดคิ้วพยายามทำความเข้าใจถึงต้นตอของความรู้สึกกังวลนี้ มันยากที่จะคิดเรื่องอื่นนอกจากความอร่อยราวกับได้ขึ้นสวรรค์ของผลไม้แห่งต้นวิญญาณ แต่เขาบังคับตัวเองให้มีสมาธิ
‘หือ… ต้นวิญญาณ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่… เดี๋ยว อย่าเพิ่งวอกแวก…’
ในที่สุดซันนี่ก็สามารถระบุต้นตอของความประหลาดนี้ได้ นั่นคือเงาของเขา เมื่อเขายื่นมือออกไปหยิบผลไม้ เจ้าเงากลับไม่ทำท่าทางเลียนแบบการเคลื่อนไหวของเขา ราวกับว่ามันรังเกียจที่จะแตะต้องมัน
แม้แต่ตอนนี้มันยังคงนิ่งสนิท ปฏิเสธที่จะเลียนแบบท่าทางการกินผลไม้ของเขา
‘แปลก เจ้าหมอนี่เป็นอะไรของมัน?’
ซันนี่กัดไปอีกคำและมองไปที่เจ้าเงาด้วยความคิดที่สับสน
เจ้าเงาอาจจะมีนิสัยที่ประหลาด แต่มันแทบจะไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล ถ้ามันไม่ชอบผลไม้นี่ มันก็ต้องมีบางอย่างผิดปกติกับ… ผล… ไม้…
ซันนี่ขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เข้าเกาะกินหัวใจ
มีบางอย่าง… บางอย่างที่ผิดปกติกับ…
‘บ้าเอ๊ย ทำไมมันถึงคิดเรื่องพวกนี้ยากเย็นขนาดนี้นะ?!’
มีบางอย่างผิดปกติกับผลไม้งั้นเหรอ? ทำไมถึงต้องมี…
‘เดี๋ยวนะ นี่คือเหตุผลที่ฉันตะโกนใส่เนฟิสหรือเปล่า? เธอทำลายข้อตกลง… ข้อตกลงนั่นคืออะไรกันแน่?’
ซันนี่กำลังอยู่บนปากเหวของการจดจำบางอย่างที่สำคัญมากได้ เขารู้สึกเหมือนแค่ต้องดึงเส้นด้ายเพียงเส้นเดียว แล้วความจริงทั้งหมดก็จะปรากฏออกมา…
