‘อึดอัดชะมัด นี่ฉันเหม่อลอยจนจำไม่ได้เลยเหรอตอนที่เธอคุยกับฉัน?’
โชคดีที่แคสซี่เข้ามาช่วยเขาไว้ได้ทันท่วงที เธอรู้วิธีทำให้สถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจคลี่คลายลงเสมอ
“นายโกรธเหรอคะที่พวกเราเริ่มกินกันก่อนโดยไม่มีนายน่ะ?”
เขามองไปที่เธอและสังเกตเห็นผลไม้ลูกใหญ่ที่ดูน่าอร่อยในมือเธอ ท้องของเขาร้องคำรามอีกครั้ง
‘หิวจังเลย…’
“เอ่อ… ก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง?”
แคสซี่ฉีกยิ้มและชี้ไปที่พื้น ซึ่งมีผลไม้อีกลูกวางอยู่บนกองใบไม้ที่ร่วงหล่น ฟันของเธอเปื้อนไปด้วยน้ำผลไม้สีแดง
“ไม่ต้องห่วงนะคะ! เนฟเก็บมาสามลูก สำหรับพวกเราคนละลูกพอดีค่ะ”
‘เธอช่างใจดีจริงๆ…’
ซันนี่หยิบผลไม้ลูกนั้นขึ้นมา มองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กัดลงไปคำโตโดยไม่ทันคิด
ในทันที ปากของเขาก็อบอวลไปด้วยความหวานฉ่ำที่แสนจะเย็นสดชื่น ผลไม้ที่อวบอิ่มลูกนี้อาจจะเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ลิ้มรสมาเลยก็ว่าได้ มันทั้งให้พลังงานและสร้างความสดชื่น มีเนื้อสัมผัสที่เข้มข้นและรสสัมผัสหลังการกินที่นุ่มนวลตราตรึง เนื้อสีทับทิมแทบจะละลายบนลิ้นของเขา ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกซ่านไปหมด มันคือความสุขบริสุทธิ์ในรูปแบบของผลไม้
‘ว้าว!’
แม้จะรู้สึกเพลิดเพลิน แต่ซันนี่กลับรู้สึกกระวนกระวายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง มีบางสิ่งที่ผิดปกติอย่างมากเกี่ยวกับสถานการณ์นี้… แต่มันคืออะไรกันแน่?
