ซันนี่สะบัดความทรงจำที่ขาดหายไปอย่างกะทันหันนั้นทิ้งไป แล้วพยายามนึกถึงสิ่งที่เขากำลังจะพูดและคาดคั้นต่อ
“ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”
ดาราแปรเปลี่ยนขมวดคิ้ว
“เปลี่ยนใจ? เรื่องอะไร?”
เขาขบฟันแน่น คิดว่าเธอกำลังพยายามแกล้งโง่ใส่เขา
“เรื่องผลไม้นี่ไง! ฉันนึกว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่กินพวกมัน!”
เนฟิสกะพริบตา แววตาแห่งความสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
“พวกเราตกลงกันแบบนั้นเหรอ? …ทำไมล่ะ?”
ซันนี่อ้าปากจะตอบ แต่แล้วเขาก็ตัวแข็งทื่อ
นั่นสิ ทำไมพวกเขาถึงต้องตกลงกันแบบนั้น?
‘เอ่อ… ฉันจำไม่ค่อยได้แฮะ’
เขามั่นใจว่ามันต้องมีเหตุผลแน่ๆ แต่ความทรงจำกลับว่างเปล่าไปหมด มันมีการตกลงกันจริงๆ… ใช่ไหม?
เขาค่อนข้างมั่นใจว่ามี อย่างน้อยก็จนถึงเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่ตอนนี้… หือ… เขาจินตนาการไปเองทั้งหมดหรือเปล่า? มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะไม่กินผลไม้ที่แสนจะเย้ายวนพวกนี้ โดยเฉพาะในตอนที่พวกเขาทั้งสามคนหิวโซขนาดนี้…
‘ไม่ เดี๋ยวสิ… มันไม่ถูกต้อง!’
“ซันนี่ นายโอเคไหม?”
เขาสะดุ้งและเหลือบมองเนฟิสที่กำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วง ทันใดนั้น ซันนี่รู้สึกหลงทางและสับสน พวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่? บางอย่าง… บางอย่างเกี่ยวกับการตกลงอะไรสักอย่าง?
ข้อตกลงอะไรกัน?
เมื่อไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาจึงได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและทำหน้ามุ่ย
