“ฉันคือผู้ตื่นรู้จูเลียน นายจะเรียกว่าอาจารย์จูเลียนก็ได้ นั่งลงสิ นั่งลง! นายชื่ออะไรล่ะ?”
ซันนี่นั่งลงอย่างว่าง่าย
“ชื่อซันเลสครับ”
จูเลียนเลิกคิ้วขึ้น
“อา! ช่างเป็นชื่อที่ฟังดูอัปมงคลอะไรอย่างนี้ แต่นั่นก็ดี ดีมากทีเดียว เพราะยังไงพวกเราก็ต้องรับมือกับเรื่องอัปมงคลตั้งมากมายอยู่แล้ว!”
ซันนี่กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
“เอ่อ… ขอโทษนะครับอาจารย์ ผมมาเร็วเกินไปหรือเปล่าครับ?”
“เปล่าๆ… นายมาตรงเวลาพอดีเลย”
“แล้วนักเรียนคนอื่นสายกันเหรอครับ?”
ครูฝึกฮึดฮัดออกมาด้วยความดูแคลนอย่างยิ่ง
“ไม่มีใครมาอีกแล้วล่ะ พวกคนเถื่อนพวกนั้นสนใจแต่การกวัดแกว่งกำปั้นและดาบเท่านั้นแหละ มีน้อยคนนักที่จะฉลาดเหมือนนายและรู้คุณค่าที่แท้จริงของความรู้…”
อ้อ สรุปคือมันเป็นวิชาที่ไม่ได้รับความนิยมขนาดนั้นเลยสินะ ซันนี่ถอนหายใจในใจ หวังว่าเขาจะไม่เสียใจที่ตัดสินใจทิ้งการฝึกต่อสู้เพื่อมาเรียนวิชานี้
“บอกหน่อยสิพ่อหนุ่ม… ทำไมนายถึงเลือกวิชาการเอาตัวรอดในแดนร้างล่ะ?”
ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังเหตุผลที่แท้จริง ถึงอยากจะทำ ซันนี่ก็คงทำไม่ได้อยู่ดี…
“ผู้ตื่นรู้ที่เฝ้าสังเกตผมในช่วงฝันร้ายครั้งแรก ปรมาจารย์เจ็ท แนะนำให้ผมศึกษาเรื่องนี้เหนือสิ่งอื่นใดครับ”
“เป็นคำแนะนำที่ฉลาดมาก! ปรมาจารย์คนนั้นรู้จริงๆ ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ… เดี๋ยวนะ นายบอกว่าเจ็ทงั้นเหรอ?”
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
