ในวันแรก พวกเขาเรียนกันจนดวงอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้า เมื่อนั้นเองจูเลียนถึงตัดสินใจปล่อยซันนี่ไป ด้วยความเหนื่อยล้าทางสมองและคร่ำครวญถึงความจริงที่ว่าเขาต้องพลาดทั้งมื้อเที่ยงและมื้อเย็น ซันนี่ตัดสินใจเตือนอาจารย์เบาๆ ถึงความสำคัญของอาหารสำหรับการรักษาระดับสมาธิให้สูงในวันพรุ่งนี้
หลังจากกลับมาถึงห้อง เขาฟุบลงบนเก้าอี้และจ้องมองไปในความว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ซันนี่ก็หันไปหาเงาของเขา
ใช่แล้ว เขามีเรื่องที่ต้องทำอีกตั้งเยอะก่อนจะถึงมื้อค่ำ
เขาสังเกตเงาอยู่สองสามวินาทีแล้วแสยะยิ้มออกมา
“มาดูกันสิว่า แกทำอะไรได้จริงๆ บ้าง…”
