ราชาแห่งขุนเขายืนอยู่ที่นั่น จ้องมองเขาด้วยดวงตาตาบอดทั้งห้าของมัน มันยังคงดูใหญ่โต น่าหวาดกลัว และน่ารังเกียจ รูปร่างที่เหมือนหนอนยังคงเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งอยู่ใต้ผิวหนังของมัน มันกำลังดมฟุดฟิดและน้ำลายไหล
จากนั้นมันก็อ้าปากกว้างและเดินตรงมาที่แท่นบูชาอย่างช้าๆ
‘ไอ้สารเลวหน้าตาน่าเกลียดเอ๊ย’ ซันนี่คิดและจู่ๆ ก็กุมหน้าอก ตัวสั่นเทิ้มด้วยอาการไอที่ทรมาน
ฟองเลือดกระเด็นออกจากปากของเขาและตกลงบนแท่นบูชา ทว่าหินอ่อนสีดำกลับดูดซับมันไปในทันที
เพียงวินาทีต่อมา มันก็กลับมาสะอาดหมดจดดังเดิม
เจ้าทรราชเกือบจะถึงตัวซันนี่แล้ว มันเอื้อมมือออกไปเพื่อจะคว้าตัวเขา
‘สงสัยจะจบแค่นี้ล่ะมั้ง’ เขาคิดอย่างยอมรับชะตากรรม
แต่ในวินาทีสุดท้าย จู่ๆ เสียงของมนต์ฝันร้ายก็ดังก้องขึ้นในวิหารที่มืดมิด
[เจ้าได้ถวายตนเองเป็นเครื่องสังเวยแด่ทวยเทพ]
[เหล่าทวยเทพสิ้นพระชนม์แล้ว และไม่อาจได้ยินเสียงของเจ้า]
[วิญญาณของเจ้ามีตราประทับแห่งความเป็นเทพ]
[เจ้าคือทาสวิหาร]
[เทพแห่งเงาไหวติงในนิทราอันเป็นนิรันดร์]
[พระองค์ส่งคำอวยพรมาจากแดนหลังความตาย]
[บุตรแห่งเงาเอ๋ย จงรับคำอวยพรของเจ้า!]
ต่อหน้าดวงตาที่ตกตะลึงของซันนี่ เงามืดที่สุมกันอยู่ในห้องโถงใหญ่พลันเคลื่อนไหว ราวกับมีชีวิตขึ้นมา เส้นสายแห่งความมืดพุ่งทะยานไปข้างหน้า พันธนาการแขนและขาของราชาแห่งขุนเขาไว้ ทรราชผู้ทรงพลังดิ้นรนพยายามจะดึงตัวให้หลุดพ้น
