ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ย้อมโลกให้กลายเป็นสีแดงชาดนับล้านเฉด บนที่สูงขนาดนี้ อากาศช่างบริสุทธิ์และสดชื่น ถูกตัดผ่านด้วยลำแสงสีแดงเข้ม เบื้องล่างของพวกเขา ทะเลเมฆสีน้ำตาลแดงค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านภูเขาไป ดวงดาวและดวงจันทร์เริ่มปรากฏตัวให้เห็นบนท้องฟ้าสีส้มอมม่วง
มันช่างสวยงามเหลือเกิน
ทว่าซันนี่คิดได้เพียงแค่ว่ามันจะหนาวเหน็บขนาดไหนเมื่อดวงอาทิตย์ลับตาไปโดยสมบูรณ์
ก่อนที่จะถึงเวลานั้น ฮีโร่ก็ได้หาที่พักพิงให้พวกเขา ไม่ไกลจากเส้นทางนัก มีรอยแยกแคบๆ ที่ลึกเข้าไปในลาดเขาซ่อนอยู่หลังโขดหินสูง พวกเขาสำรวจรอยแยกนั้นด้วยความดีใจที่รอดพ้นจากลมหนาวที่กรีดแทง และไปจบลงที่ถ้ำขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด
ซันนี่ขยับตัวจะแกะมัดฟืนออกมา แต่ฮีโร่ห้ามเขาไว้ด้วยการส่ายหัว
“วันนี้เราจะพักแรมโดยไม่ก่อไฟ อสุรกายนั่นอยู่ใกล้เกินไป”
การพักแรมโดยไม่มีเปลวไฟอันอบอุ่นคอยอยู่เป็นเพื่อนคงไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์นัก แต่อย่างน้อยพวกเขาก็คงไม่หนาวตายอยู่ภายในถ้ำ ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม ทางเลือกอื่นมันน่ากลัวเกินไป
ซันนี่นั่งลง พิงหลังกับผนังถ้ำ ฮีโร่นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา ดูมีสีหน้าเศร้าสร้อยและครุ่นคิด
เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ในอารมณ์ที่ประหลาด อย่างน้อยที่สุดมันก็ชัดเจนจากข้อเท็จจริงที่ว่า วันนี้เป็นวันแรกที่ทหารหนุ่มลืมดูแลดาบของตนหลังจากหยุดพักแรม
