ในขณะที่เขากำลังมองพวกมันอยู่ ร่างมืดร่างหนึ่งก็ค่อยๆ คลานขึ้นมาบนลานหินจากใต้หน้าผา มันนิ่งสงบอยู่ครู่หนึ่งแล้วเคลื่อนที่ไปข้างหน้า กรงเล็บครูดไปกับพื้น ทุกครั้งที่กรงเล็บปะทะกับร่างใดร่างหนึ่ง เจ้าทรราชก็จะคว้ามันขึ้นมาส่งเข้าปาก
ลมพัดพาเสียงเคี้ยวบดกระดูกที่แผ่วเบามาสู่หูของซันนี่ เขาชะงักและเผลอผลักหินก้อนเล็กตกจากหิ้งหินโดยไม่ตั้งใจ มันตกลงไปกระทบลาดเขาแล้วกลิ้งลงไป ส่งผลให้หินอีกสองสามก้อนร่วงตามลงไปด้วย
เสียงของหินที่ร่วงหล่นเหล่านั้นดังราวกับเสียงฟ้าร้องในค่ำคืนที่เงียบสงัด
เบื้องล่างที่ห่างไกลออกไป เจ้าทรราชพลันหันหัวของมันมา จ้องตรงมาที่ซันนี่
ซันนี่ชะงักค้างด้วยความหวาดกลัวจนตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงที่เบาที่สุด ออกจะลืมหายใจไปชั่วขณะหนึ่งด้วยซ้ำ เจ้าทรราชกำลังจ้องตรงมาที่เขาโดยไม่ทำอะไรเลย
ไม่กี่วินาทีแห่งการทรมานผ่านไป แต่ละวินาทีรู้สึกยาวนานราวกับชั่วกัลป์ จากนั้นเจ้าทรราชก็หันกลับไปอย่างสงบและกินซากทาสต่อไป ราวกับว่ามันมองไม่เห็นซันนี่เลยแม้แต่นิดเดียว
‘มันตาบอด’ ซันนี่พลันเข้าใจขึ้นมา
เขาสูดหายใจเข้า จ้องมองราชาแห่งขุนเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง มันเป็นเรื่องจริง เจ้าสิ่งมีชีวิตนั่นมองไม่เห็น
