พอมองย้อนกลับไปถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาก็ยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตัวเองมากขึ้น ดวงตาสีขาวขุ่นที่ไร้อารมณ์พวกนั้น จะว่าไปเขาไม่เคยเห็นทรราชขยับพวกมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว และตอนที่ซันนี่ดันรถลากตกหน้าผา เจ้าทรราชก็ตอบสนองหลังจากที่รถเริ่มตกลงไปและครูดเสียงดังกับโขดหินเท่านั้น
แน่นอน! ทุกอย่างเริ่มสมเหตุสมผลแล้ว
เมื่อรุ่งสาง ซันนี่ปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่น ฮีโร่หนุ่มหวังว่าการได้พักผ่อนตลอดทั้งคืนจะช่วยให้ทาสเจ้าเล่ห์และนักปราชญ์ดีขึ้นบ้าง แต่ความหวังของเขาก็พังทลายลง
ทาสทั้งสองกลับดูอาการแย่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ราวกับว่าการปีนเขาเมื่อวานนี้ทำให้พละกำลังของนักปราชญ์ถูกใช้ไปจนเกินขีดจำกัด
อย่างไรก็ตาม อาการของทาสเจ้าเล่ห์ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยเพียงการออกแรงมากเกินไป เขาหน้าซีดเผือดอย่างกับคนตายและตัวสั่นเทา ดวงตาเหม่อลอยและมีสีหน้าเหมือนคนหลงทาง
“เขาเป็นอะไรไป?”
นักปราชญ์ที่สภาพตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก ส่ายหัวอย่างจนปัญญา
“อาจจะเป็นโรคแพ้ความสูง มันส่งผลต่อคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน”
เสียงของเขาฟังกังวานแหบพร่าและอ่อนแรง
“ฉันไม่เป็นไร ไอ้พวกบ้า ออกไปให้ห่างจากหน้าฉันซะ”
ทาสเจ้าเล่ห์มีปัญหาในการพูดให้จบประโยค แต่เขายังคงยืนกรานว่าตัวเองไม่เป็นไร
