ซันนี่เป็นเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ เขาเหลือบมองอสุรกายร่างยักษ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระแทกไหล่เข้ากับส่วนหน้าของรถลาก ทุ่มน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไป
ในที่สุดรถลากก็เสียสมดุลและร่วงหล่นลงจากขอบหน้าผา เสียงใต้ท้องรถครูดกับโขดหินแหลมคมดังสนั่นหวั่นไหว ซันนี่ล้มไปข้างหน้าและคุกเข่าลงกับพื้น รอดจากการพลัดตกหน้าผาตามรถไปได้อย่างหวุดหวิด เขาหันหัวไปทางเจ้าทรราชแล้วส่งยิ้มที่ดูชั่วร้ายไปให้
ราชาแห่งขุนเขาทำท่าจะโจนทะยานเข้าใส่ทาสร่างผอมบางคนนั้น แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว
ครู่ต่อมา โซ่ที่คอของมันก็ถูกกระชากจนตึง และมันก็ถูกดึงกลับหลังด้วยแรงมหาศาล ปลิวข้ามขอบหน้าผาไปราวกับตุ๊กตาเศษผ้า เจ้าสิ่งมีชีวิตร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้เสียง ราวกับมันไม่ยอมเชื่อว่าตัวมันเองจะพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์ตัวจ้อย
‘ไปตายซะไอ้สารเลว’ ซันนี่คิดในใจ
จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างเหนื่อยหอบ และทิ้งตัวลงกับพื้นด้วยความหมดเรี่ยวแรง
‘จบแล้วเหรอ? ฉันผ่านบททดสอบแล้วใช่ไหม?’
เขานอนพักบนหินที่เย็นเฉียบ จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืน และรอคอยเสียงที่คุ้นเคยจางๆ แต่ลึกลับนั้นเพื่อประกาศชัยชนะของเขา แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น คลื่นความเจ็บปวดที่เขาเคยเลือกที่จะมองข้ามไปก่อนหน้านี้กลับเริ่มถาโถมเข้าใส่ร่างกายที่บอบช้ำ
