ทาสเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก
ซันนี่มัวแต่จดจ่อกับการใช้ความคิด คำนวณโอกาสรอดชีวิตของตนเอง
‘ฉันจะกำจัดไอ้ตัวนั้นได้ยังไง?’
เขาไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีกองทัพที่จะใช้ถมตัวทรราชภายใต้ภูเขาซากศพ เขาไม่มีแม้แต่อาวุธที่จะสะกิดผิวหนังของไอ้สารเลวนั่นได้เลยด้วยซ้ำ
ซันนี่เลื่อนสายตาจ้องผ่านสัตว์ร้ายเข้าไปในความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุดของท้องฟ้าที่ไร้ดวงจันทร์ ในขณะที่เขากำลังจ้องมองความมืด แสงสว่างวาบก็พุ่งผ่านอากาศเข้าปะทะกับแขนข้างหนึ่งของทรราชจนแตกกระจายเป็นฝนประกายไฟ
ทหารหนุ่ม—ผู้ปลดปล่อยผู้กล้าหาญของซันนี่—เพิ่งจะโยนท่อนไม้ติดไฟใส่สัตว์ประหลาดและกำลังชูเกียรติยศแห่งดาบขึ้นอย่างท้าทาย
“มาสู้กับฉันสิ ไอ้ปีศาจ!”
‘ตัวล่อ! นี่แหละที่ฉันต้องการ!’
เพราะซันนี่ไม่มีทางฆ่าราชาแห่งขุนเขาได้ด้วยมือเปล่า เขาจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากสิ่งอื่น ในเมื่อมนุษย์ไม่สามารถรับมือกับงานนี้ได้ เขาจึงวางแผนจะใช้พลังแห่งธรรมชาติแทน
‘ในเมื่อฉันจัดการไอ้สารเลวนั่นเองไม่ได้ ก็ให้แรงโน้มถ่วงจัดการให้แล้วกัน’
เขากำลังนึกทบทวนรายละเอียดของแผนการในหัวตอนที่ความบ้าบิ่นอันโง่เขลาของฮีโร่หนุ่มมอบโอกาสให้ ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าไอ้คนขี้เก๊กคนนั้นจะเอาตัวรอดได้นานแค่ไหน
“ตามฉันมา!” ซันนี่บอกพลางเริ่มวิ่งไปยังสุดขอบลานหินที่ซึ่งมีรถลากคันหนักจอดหมิ่นเหม่ใกล้กับริมหน้าผา
