แต่สิ่งที่ทำให้ซันนี่รู้สึกไม่ดีที่สุดคือรูปร่างประหลาดที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งราวกับหนอนอยู่ภายใต้ผิวหนังของมัน เขาเห็นพวกมันชัดเจนเพราะโชคร้ายที่เขาเป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายที่อยู่ใกล้สัตว์ประหลาดตัวนั้นที่สุด จนได้เห็นภาพชวนคลื่นไส้ในระยะประชิด
‘โอเค… นี่มันจะ… เกินไปหน่อยแล้วนะ’ เขาคิดอย่างอึ้งๆ
ทันทีที่ซันนี่คิดจบ ความโกลาหลก็ปะทุขึ้น เจ้าสัตว์ร้ายขยับตัว กวาดกรงเล็บมาทางทิศที่เขาอยู่ แต่ซันนี่นำหน้าไปก้าวหนึ่ง: โดยไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
เขาพุ่งตัวออกไปด้านข้าง—ไกลเท่าที่โซ่จะเอื้ออำนวย—และวางตำแหน่งให้ทาสร่างกำยำอยู่ระหว่างตัวเขากับสัตว์ประหลาดได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
ปฏิกิริยาที่รวดเร็วช่วยชีวิตเขาไว้ เพราะกรงเล็บแหลมคมที่ยาวเท่ากับดาบเหล่านั้นฟาดผ่านร่างของชายร่างกำยำในเศษเสี้ยววินาทีต่อมา และส่งสายเลือดพุ่งกระฉูดไปในอากาศ ซันนี่กระแทกพื้นในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดอุ่นๆ และเพื่อนทาสของเขา—ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเพียงศพ—ก็ล้มทับเขาจากด้านบน
‘บ้าจริง! ทำไมแกหนักขนาดนี้วะ!’
ซันนี่ที่ตาพร่าไปชั่วขณะได้ยินเสียงคำรามโหยหวนที่ชวนขนหัวลุก และรู้สึกถึงเงาขนาดมหึมาที่พาดผ่านตัวเขาไป
