อีกด้านหนึ่งของศพ ทาสเจ้าเล่ห์กำลังจ้องมองมันด้วยอาการอ้าปากค้างและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ซันนี่กวักมือเรียกเพื่อดึงสติ
“จ้องอะไรอยู่วะ?! ถอยออกมาจากตรงนั้น!”
ทาสเจ้าเล่ห์พยายามจะขยับตัวแต่ก็ล้มลงทันที โซ่มันบิดพันกันระหว่างพวกเขาสามคน และถูกกดทับอยู่ใต้พะเนินน้ำหนักของชายร่างกำยำ
ซันนี่ขบกรามแน่น
ต่อหน้าต่อตาเขา ศพนั้นกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่ชวนให้ฝันร้าย กระดูกประหลาดแทงทะลุผิวหนังออกมา ลามออกไปเหมือนหนามแหลม กล้ามเนื้อปูดโปนและดิ้นพล่านราวกับพยายามจะเปลี่ยนรูปร่าง เล็บมือกลายเป็นกรงเล็บแหลมคม ใบหน้าปริแตกและแยกออก เผยให้เห็นปากที่บิดเบี้ยวพร้อมกับเขี้ยวแหลมคมดั่งเข็มที่โชกเลือดหลายแถวเกินไป
‘นี่มันไม่ถูกต้องแล้ว’
ซันนี่กระตุกวูบ รู้สึกอยากจะขย้อนสิ่งที่อยู่ในกระเพาะออกมา
“ซะ… โซ่!”
ทาสนักปราชญ์อยู่ข้างหลังทาสเจ้าเล่ห์เพียงไม่กี่ก้าว เขากำลังชี้ไปที่โซ่ตรวนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับผี คำพูดนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว ความตื่นตระหนกของเขาก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
การถูกล่ามโซ่ว่าแย่แล้ว แต่การถูกล่ามโซ่ไว้กับสิ่งที่น่าสยดสยองขนาดนี้มันไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ
