าแล้วดื่มรวดเดียวหมด เมี้ยวเมี้ยวซินแอบย่องมาอยู่ด้านหลังหลี่เต้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างวางบนบ่าที่แข็งแรงนั้นแล้วนวดให้เบา ๆ อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่กล้าทำเช่นนี้ แม้จะมีผ้าคลุมหน้าอยู่ แต่ก็ยังสามารถมองเห็นสีแดงระเรื่อบนใบหน้างดงามของนางได้ แต่ในไม่ช้านางก็กล้ามากขึ้น นางเรียนรู้จากจิ่วเอ๋อร์มานานแล้ว ในที่สุดก็ได้โอกาส หลี่ซิวเอ๋อร์ที่ด้านข้างมองภาพนี้ด้วยความอิจฉาแต่นางเข้าใจสถานะของตัวเองดี
“พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นที่วังหลวงหรือ ถึงได้มีความวุ่นวายใหญ่โตเช่นนี้” หลังจากหลี่เต้านั่งลงอย่างมั่นคงแล้ว หลี่ชิงเอ๋อร์ก็อดถามไม่ได้ ส่วนที่เหลือก็ต่างจ้องมองด้วยสายตาเปี่ยมความสงสัย
เสียงความวุ่นวายก่อนหน้านี้ไม่ธรรมดาเลย แม้แต่จวนของอูอันกงก็ยังได้รับผลกระทบ กำแพงที่ไม่แข็งแรงหลายจุดพังถล่มลงเพราะแรงสั่นสะเทือน หลี่เต้าไม่มีอะไรต้องปิดบังกับคนรอบข้าง ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวังหลวงให้ฟัง เหล่าสตรีที่ได้ฟังต่างตื่นเต้นกันถ้วนหน้า พวกนางไม่อาจคาดคิดว่าเพียงแค้คืนเดียว ด้านนอกจะเกิดเหตุการณ์มากมายถึงเพียงนี้
“พี่ชาย…” หลี่ชิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
หลี่เต้าไม่ต้องถามก็รู้ว่าน้องสาวของตนคิดอะไรอยู่ นางไม่ได้ไปดูเรื่องสนุกด้วย หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “ตอนนั้นสถานการณ์อันตรายมาก ข้าก็ไม่กล้ารับรองว่าจะรอดปลอดภัยกลับมาได้”
หลี่ชิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนไร้
