์หญิงไว้กับท่าน”
หลี่เต้าพยักหนารับ ตอนนี้เขายังดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์อยู่ อันที่จริงแล้วถึงแม้ไม่มีคำสั่งนี้ เขาก็จะไม่ยอมให้องค์หญิงหมิงเยว่เป็นอันตรายอยู่แล้ว ก็ใครให้นางเป็นมารดาของลูกสาวเขาเล่า หลังจากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็กำชับอีกสองสามประโยคแล้วเสด็จจากไป เพื่อไม่ให้รบกวนการพักฟื้นของฮ่องเต้
นอกตำหนักเฉียน องค์หญิงหมิงเยว่มองไปยังไป่อวิ๋นเปียนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “รบกวนท่านนักพรตต้องเดินทางยามดึกเช่นนี้”
ไป่อวิ๋นเปียนประสานมือคำนับ “กระหม่อมละอายใจยิ่งนัก”
องค์หญิงหมิงเยว่ส่ายหัว จีหมิงเยว่ได้อธิบายให้นางฟังแล้ว นางจึงไม่ได้ตำหนิไป่อวิ๋นเปียนแต่อย่างใด และการที่สามารถปรากฏตัวในวังหลวงได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าไป่อวิ๋นเปียนเองก็ไม่ได้อยู่เฉยเช่นกัน จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็มองไปทางหลี่เต้าด้วยสีหน้าซับซ้อน
“ท่านอูอันกง เจ้าก็กลับไปพักผ่อนโดยเร็วเถิด ความดีความชอบของเจ้าข้าจดจำไว้ในใจทั้งหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วพลางหัวเราะเบา ๆ “ความดีความชอบไม่สำคัญ ขอเพียงองค์หญิงอย่าได้ขวางไม่ให้กระหม่อมพบเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พอ”
หากไม่พูดถึงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ยังดี แต่พอพูดถึงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์แล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เต้านางก็ทำอะไรไม่ได้ “กระหม่อมเองก็เหนื่อยแล้ว จะกลับไปพักผ่อน แกล้งนางแค่นี้ก
