“จะมากเกินไปแล้ว?”
เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่ได้ยินคำพูดของจีหมิงเยว่นางก็ขมวดคิ้วถาม “พี่จีหมายความว่าอย่างไร?”
จีหมิงเยว่มองไปยังเจียนจื่อเต้าที่มีพลังมังกรสีดำล้อมรอบกายก่อนจะอธิบายว่า “พลังมังกรรวมกับชะตาแผ่นดิน เขาต้องการใช้พลังมังกรควบคุมชะตาแผ่นดินต้าเฉียนเพื่อต่อกรกับหลี่เต้า”
“ใช้ชะตาแผ่นดินต่อกรกับพี่หลี่?” พอเถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้างได้ยินก็พลันตกตะลึง
เถียจิงซานเอ่ยปากขึ้นว่า “องค์หญิง นี่ไม่น่าเป็นไปได้ ตามตำนานแล้วการใช้มังกรทองแห่งชะตาเพื่อปราบผู้อื่นนั้น มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่ทรงใช้ได้มิใช่หรือพะยะค่ะ?”
“แต่ว่าเสด็จพ่อสวรรคตแล้ว” จีหมิงเยว่มองดูสถานการณ์แล้วพูดต่อ “เพราะเสด็จพ่อสวรรคต ชะตาแผ่นดินจึงกระจัดกระจายไปครึ่งหนึ่งได้ถูกอัครเสนาบดีดูดซับเอาไว้”
“เมื่อรวมกับปริมาณพลังมังกรอันน่าสะพรึงกลัวในตัวเขา การนำมาใช้จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร”
เถียซานเหนียงถามด้วยความกังวล “แล้วผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?”
“ผลลัพธ์หรือ?” จีหมิงเยว่กล่าวช้า ๆ ว่า “ก็มีเพียงสามสถานการณ์เท่านั้น”
“คือเจียนจื่อเต้าใช้ชะตาแผ่นดินของต้าเฉียนในการปราบอูอันกง หรือไม่อูอันกงก็จะใช้พลังเพียงหนึ่งทะลวงหมื่นวิชา โจมตีทำลายพลังมังกรและชะตาแผ่นดินบนร่างของเจียนจื่อเต้า”
“แต่สถานการณ์นี้ไม่ค่อยดีนัก”
“หลังจากต้าเฉียนสูญเสียชะตาแผ่นดินส่วนที่อยู่บนร่างของเจียนจื่อเต้าไป ก็ย่อมส่งผลให้ชะตาแผ่นดินของต้าเฉียนเสื่อ
