พียงกลิ่นอายของตนเองเปลี่ยนแปลงปรากฏการณ์บนท้องฟ้า มีเพียงระดับเทพมนุษย์เท่านั้นที่ทำได้
ภาพนี้ไม่เพียงแค่สร้างความตกตะลึงให้กับจ้าวจงและคนอื่นๆ เท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้มีความรู้ที่อยู่ในที่นั้นต้องตกตะลึงด้วย อย่างเช่น…
เถียจิงซานมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยว่า “คนในตระกูลเถียทุกคน รีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
“ท่านพ่อ!”
“พวกเราไม่มีคุณสมบัติพอที่จะดูเรื่องเหล่านี้ต่อไปแล้ว”
“แต่ว่าพี่หลี่…”
“ซานเหนียง” ทันใดนั้นเถียซานเหนียงพลันหันหลังกลับมา นางพบว่าสีหน้าของจีหมิงเยว่เองก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นมาเช่นกัน “เชื่อใจเขาเถิด”
ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เถียซานเหนียงจึงมองไปยังเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างมือของจีหมิงเยว่แล้วพยักหน้าอย่างเงียบๆ
ขณะนั้นเองในห้วงความคิดของจีหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยด้วยความตกใจ “อัครเสนาบดีมีวรยุทธ์ระดับเทพมนุษย์หรือ?”
จีหมิงเยว่ตอบ “ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น”
องค์หญิงหมิงเยว่ถาม “แล้วจะทำอย่างไร? เขาจะทำอย่างไร?”
จีหมิงเยว่กล่าว “เจ้าไม่ได้ไม่ชอบเขาหรอกหรือ? รำคาญที่เขาชอบแย่งเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กับเจ้า”
องค์หญิงหมิงเยว่ตอบ “ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับอัครเสนาบดีเพื่อพวกเรา”
จีหมิงเยว่หันไปมองแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้า “ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครคาดคิดว่าอัครเสนาบดีผู้นั้นจะซ่อนความสามารถไว้ลึกถึงเพียงนี้ วรยุทธ์ระดับ
