“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็ได้ยินอู่อันกงประกาศพระราชโองการของฝ่าบาทแล้วว่าจะสถาปนาองค์หญิงหมิงเยว่ขึ้นเป็นผู้ปกครองแผ่นดิน”
“พวกเจ้าคิดว่ามันสมเหตุสมผลหรือ”
“ให้สตรีขึ้นครองราชย์!”
“อีกทั้งองค์หญิงหมิงเยว่ก็ยังปิดประตูตำหนักไม่ออกไปไหนมาหลายปี นางจะเข้าใจกิจการบ้านเมือง จะเข้าใจการปกครองแว่นแคว้นหรือ?”
พอพูดมาถึงตรงนี้ จ้าวจื่อเต๋าก็จ้องไปที่จีหมิงเยว่
“ในทางกลับกัน ข้าแตกต่างออกไป”
“ข้าเข้าใจการบ้านการเมือง ข้าเข้าใจการปกครองบ้านเมือง”
“ข้ามีสายเลือดตระกูลจ้าว ต้าเฉียนที่มอบให้ข้าก็ยังคงเป็นของตระกูลจ้าว”
“หากข้าได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ ข้าจะต้องนำพาต้าเฉียนไปสู่หนทางที่ไกลกว่าเดิมได้อย่างแน่นอน”
คำพูดนี้ดังกึกก้องไปทั่ว ทุกคนต่างตกตะลึงกับถ้อยคำอันน่าตกใจของจ้าวจื่อเต๋า แต่กลับไม่มีผู้ใดคัดค้านคำพูดของเขา
เพราะในตอนที่ยังไม่มีสายเลือดตระกูลจ้าว จ้าวจื่อเต๋าก็ได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจในต้าเฉียนแล้ว เป็นรองจากฮ่องเต้เท่านั้น ทั้งความสามารถและกลยุทธ์ของเขาเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน
อีกทั้งเมื่อรวมสิ่งเหล่านี้เข้ากับสายเลือดของตระกูลจ้าวแล้ว มันก็จะยิ่งยกระดับสู่ขั้นที่สูงขึ้นไปอีก และหากมองจากภายนอกแล้ว นอกจากพระราชโองการสุดท้ายก็ดูเหมือนว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะไม่มีข้อได้เปรียบใดเลย
สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่นางเป็นสตรีซึ่งผู้คนส่วนใหญ่ไม่อาจยอมรับได้ ขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่า
