งนั้น…
ไทเฮาก็ได้เอ่ยปากว่า “หมิงเยว่ เจ้ามาได้ แต่การพาเด็กคนนี้มาด้วยช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย”
“อย่างไรเสีย ที่นี่ล้วนเป็นผู้ที่มีสายเลือดตระกูลจ้าวทั้งสิ้น!”
“ไม่ใช่ว่าใครก็ตามที่มีเชื้อสายไม่ชัดเจน จะสามารถมายืนอยู่ในตำแหน่งนี้ได้”
เมื่อไทเฮาเอ่ยวาจาเช่นนี้ขึ้น จ้าวฉงที่ยืนอยู่ข้างหลี่เต้าก็รู้สึกขนลุกซู่ในทันที ความรู้สึกอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ที่ด้านล่าง เจียนจื่อเต้าเองก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่ง สายตาจับจองขึ้นไปบนบันไดโดยไม่รู้ตัว จ้าวฉงเอียงหน้ามองไปทางหลี่เต้า เขาพบว่าสีหน้าของหลี่เต้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ เขาเห็นประกายสีแดงวาบผ่านในดวงตาของหลี่เต้า
ทางด้านนี้ หลังจากได้ยินคำพูดของไทเฮา จีหมิงเยว่ก็ขมวดคิ้วงามพลางมองสำรวจไทเฮาตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบาอย่างเนิบช้าว่า “สายเลือดตระกูลจ้าว? แล้วเสด็จย่ามีหรือ?”
ไทเฮาคิดจะพูดว่าตนเองจะไม่มีได้อย่างไรโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วคำพูดก็กลับสะดุดอยู่ที่ริมฝีปาก
