เหล่าขุนนางได้ร้องไห้พลางเดินทางมาถึงวังหลวง ณ บันไดด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ จ้าวฉง หลี่เต้า และหยางหลิน ทั้งสามคนได้ยืนเรียงกัน ทั้งสามล้วนมีวรยุทธ์ไม่อ่อนด้อย สามารถมองเห็นเหล่าขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารที่เดินมาแต่ไกลได้ อีกทั้งยังสามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดายว่าใครร้องไห้จริง ใครแสร้งร้องไห้
“พวกคนใจดำ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบัณฑิตพวกสารเลว” หยางหลินสบถออกมาเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ พวกที่ร้องไห้เสียงดังที่สุดล้วนแต่เป็นกลุ่มขุนนางฝ่ายปกครอง นิสัยของพวกขุนนางฝ่ายปกครองเหล่านั้นเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสมุนที่ติดตามอัครเสนาบดี พวกมันสนใจแต่พรรคพวกของตัวเองแต่กลับร้องไห้เสียงดังแข่งกัน ส่วนทางขุนนางฝ่ายทหารนั้น บางส่วนก็อาจจะแกล้งร้องไห้เช่นกัน แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่แสดงความรู้สึกจริงๆ ที่สำคัญคือการให้ชายชาตรีที่เคยออกรบร้องไห้โฮนั้นเป็นเรื่องยากเย็นเกินไป ดังนั้นอารมณ์ที่แสดงออกมาจึงสู้ทางฝั่งขุนนางฝ่ายปกครองไม่ได้ เมื่อจ้าวฉงเห็นสถานการณ์เช่นนั้นเขาจึงเอ่ยเสียงเบาว่า
“ท่านไท่ผิงกง ไม่ต้องรีบร้อน สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ให้พวกเราดูหรอก” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็เอียงหน้ามาถามว่า “ท่านขันที ท่านแน่ใจหรือว่าองครักษ์พิเศษสามนายที่ส่งออกไปนั้น จะสามารถจัดการอัครเสนาบดีได้?” นับตั้งแต่ที่ได้พบเจียนจื่อเต้า หลี่เต้าก็รู้สึกว่าอัครเสนาบดีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย อีกทั้งด้วยความฉลาดของอัครเ
