ดียว”
หลี่เต้ามองดูฮ่องเต้ที่กำลังจะสิ้นใจแล้วเอ่ยว่า “องค์ชายห้า…”
“ไม่จำเป็นต้องนับรวมเขา” หลี่เต้าจ้องมองฮ่องเต้ที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แม้จะนอนป่วยติดเตียงแต่เกรงว่าเรื่องราวภายนอกทั้งหมดพระองค์คงทรงทราบดี
หลี่เต้าพยักหน้าแล้วจู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมยังมีข้อสงสัยอีกประการ”
“เรื่องใดหรือ?”
“ปกติฝ่าบาททรงโปรดปรานองค์หญิงหมิงเยว่มากที่สุด แต่วันนี้ไฉนจึงไม่เห็นเล่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฮ่องเต้ก็พลันแข็งค้างไป ก่อนจะเอ่ยเสียงพึมพำว่า “ให้นางยังคงเดินทางอย่างเงียบ ๆ จะดีกว่า”
