ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย ฮ่องเต้ดูจะพึงพอใจกับปฏิกิริยาของหลี่เต้า จึงอธิบายใหม่ว่า “นี่คือราชโองการสละราชสมบัติ”
ราชโองการสละราชสมบัติ? หลี่เต้าเผยสีหน้าตกใจออกมา “เหตุใดฝ่าบาทจึงให้กระหม่อมดูสิ่งนี้พะยะคะ?”
“เราต้องการให้เจ้าช่วยเหลือเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องใดหรือพะยะคะ?”
“ช่วยข้าอ่านราชโองการต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย”
“หืม?” หลี่เต้าเอ่ยตามตรงว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้ดูจะไม่เหมาะสมกระมัง การอ่านพระราชโองการไม่ควรจะเป็น…” หลี่เต้าเหลือบมองไปทางจ้าวจงที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมใดเขาก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมในการอ่านพระราชโองการ
ดูเหมือนฮ่องเต้จะเดาความคิดของหลี่เต้าได้ จึงกล่าวอีกว่า “ครั้งนี้แตกต่างออกไป จำเป็นต้องให้เจ้ามาช่วย”
“มีอะไรแตกต่างหรือพะยะคะ”
“เรื่องเช่นนี้รอให้เจ้าประกาศต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย เจ้าก็จะรู้เอง”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของฮ่องเต้ หลี่เต้าก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเขาจะพยักหน้าตอบ “กระหม่อมเข้าใจแล้วพะยะคะ” อันที่จริงหลี่เต้าเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกันว่าฮ่องเต้จะส่งมอบบัลลังก์ให้ผู้ใด เขาไม่เชื่อว่าฮ่องเต้จะไม่รู้ถึงกลอุบายต่างๆ ของจวนอัครเสนาบดี ดังนั้นจะต้องมีเรื่องน่าสนใจซ่อนอยู่เบื้องหลังแน่
เมื่อเห็นหลี่เต้าตอบตกลงแล้ว ฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “ยังมีอีกประการหนึ่ง ขณะอ่านราชโองการ องค์ชาย เชื้อพระวงศ์ รวมถึงขุนนางทั้งหลายต้องอยู่กันอย่างพร้อมหน้า ห้ามขาดแม้แต่ผู้เ
