ยามเช้าตรู่ของวันถัดมา เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบได้ทำลายความเงียบสงบของจวนอู่อันกงลง เสียงเคาะประตูจากหลิวซิวเอ๋อร์ที่อยู่ด้านนอก ทำให้หลี่เต้าตื่นขึ้นจากความฝันอันแสนหวาน หลังจากที่หลี่เต้าตื่นขึ้นเขาก็ก้มหน้ามองดูและพบว่าจิ่วเอ๋อร์ได้ตื่นก่อนเขาแล้ว ใบหน้างามของนางแดงระเรื่อแสดงสีหน้าเขินอายออกมา จากนั้นนิ้วมือของเขาก็ขยับเล็กน้อย จึงได้พบว่ามือกำลังจับสิ่งที่นุ่มนิ่มอยู่
“ขออภัยด้วย” หลี่เต้าปล่อยมือออกอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ ใบหน้างามของจิ่วเอ๋อร์ยิ่งแดงกว่าเดิม นางหดเท้าเรียวเล็กน้อยกลับเข้าไปในผ้าห่ม เมื่อนึกถึงท่าทางเมื่อครู่แล้ว หลี่เต้าก็อดชื่นชมความนุ่มหยุ่นในใจไม่ได้ ทั้งที่นอนไหล่ชนกันเขาก็ยังสามารถเล่นมันในฝ่ามือได้ ในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูของหลิวซิวเอ๋อร์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ
“ลุกขึ้นเถอะ”
“เจ้าค่ะคุณชาย” ภายใต้การปรนนิบัติของจิ่วเอ๋อร์ หลี่เต้าก็แต่งกายเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงเปิดประตูห้องเดินออกไป เมื่อผลักประตูออกไปดูก็เห็นหลิวซิวเอ๋อร์ในชุดรัดกุมยืนอยู่หน้าประตู
“ท่านใต้เท้า ท่านแม่ทัพหยางมาขอพบท่าน ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วน”
หลี่เต้าเหลือบมองท้องฟ้าพบว่าเวลานี้ยังเช้าอยู่มาก ประมาณตีห้าหรือหกโมงเช้าในชาติก่อน การที่มาหาเขาในช่วงเวลาเช่นนี้ จะต้องมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นแน่
“ไปกัน!”
ไม่นานนักหลี่เต้าก็ได้พบกับหยางหลินที่จวนอู่อันกง
“เจ้าเด็กนี่ ในที่สุดก็ตื่นเสียที
