มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว” เมื่อเห็นหลี่เต้า หยางหลินก็เอ่ยปากทันที
“เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น? อย่าบอกนะว่าฮ่องเต้สวรรคต”
“นี่เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล”
“อ้อ งั้นจะมีเรื่องใหญ่อะไรอีกเล่า”
“องค์ชายห้าสิ้นแล้ว สิ้นในเรือนของพระองค์ที่เขตพระราชฐาน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เต้าก็พลันชะงักงันไปทันที ในห้วงความคิดเขานึกถึงเสียงของระบบที่ดังแจ้งเตือนในยามดึก หรือว่า…
“เขาตายก็ตายไป เกี่ยวอะไรกับพวกเรา ท่านผู้อาวุโสหยางจะตื่นเต้นไปไย” หากเป็นฮ่องเต้ที่เกิดเรื่องเขาก็อาจจะรู้สึกอะไรบางอย่าง แต่จ้าวเชียว… ช่างเถอะ อันที่จริงในแง่หนึ่งจ้าวเชียวก็ตายด้วยน้ำมือของเขาเอง
หยางหลินมองหน้าหลี่เต้าอย่างประหลาดใจ “หากพูดว่าไม่เกี่ยวกับข้าก็พอจะเข้าใจได้ แต่กับเจ้านั้นมันเกี่ยวของแน่”
หลี่เต้าพลันชะงัก “จะเกี่ยวอะไรกับข้าได้”
หยางหลินกล่าวทันที “เจ้าหนุ่ม ลืมสถานะของเจ้าในตอนนี้แล้วหรือ? เจ้าคือผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ รับผิดชอบความปลอดภัยทั่วทั้งเมืองหลวง รวมถึงเขตพระราชฐานและวังหลวง ตอนนี้องค์ชายห้าเกิดเรื่องขึ้นในเขตพระราชฐาน เจ้าว่ามันเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่”
หลี่เต้า “…”
หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ จู่ ๆ หลี่เต้าก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง หยางหลินรีบไล่ตามไปถาม “เจ้าจะไปทำอะไร?”
หลี่เต้าหันหน้ากลับมาตอบว่า “ข้าจะไปลาออก”
หยางหลิน “???”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่หมายปองตำ
