ชั่วขณะถัดมาเหล่าขุนนางก็พากันประสานมือคำนับพร้อมกล่าว ทันใดนั้นจ้าวจื่อเต๋าพลันเงยหน้าขึ้นมา ใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกวาดมองขุนนางทั้งหลาย ก่อนจะกัดฟันเอ่ยว่า “ฝ่าบาทประชวร พวกเจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรตอนนี้”
หากเป็นการเอ่ยถามโดยจ้าวเหนียนตัวจริง คำถามนี้ย่อมต้องให้เจียนจื่อเต๋าเป็นผู้ตอบ แต่บัดนี้เจียนจื่อเต๋าได้กลายเป็นจ้าวจื่อเต๋าไปแล้ว คำถามนี้จึงมาตกอยู่กับเหล่าขุนนางแทน ด้วยเหตุนี้สายตาของทุกคนจึงมองมาที่หลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว เพราะไม่ว่าจะมองจากแง่มุมใด ปัญหาการตายขององค์ชายห้าจ้าวเชียวก็ล้วนหนีไม่พ้นหลี่เต้า ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ผู้นี้ ไม่ว่าจะรับผิดชอบหรือจัดการเรื่องนี้ก็ต้องให้หลี่เต้าเป็นผู้เอ่ยปาก
แน่นอนว่าด้วยตำแหน่งและฐานะของหลี่เต้าในยามนี้แล้ว ก็ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาท้าทายอย่างเปิดเผย พวกเขาจึงได้แต่จ้องมองเท่านั้น ส่วนหลี่เต้าที่กำลังเผชิญกับสายตาของผู้คน เขากลับไม่แสดงอาการใด ๆ ยังคงสงบนิ่ง ราวกับจะบอกว่าข้าไม่รู้สึกอึดอัด พวกเจ้าต่างหากที่อึดอัด
ภายใต้การชี้นำจากสายตาขุนนางทั้งหลาย จ้าวจื่อเต๋าเองก็หันไปมองหลี่เต้าเช่นกัน เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของจ้าวจื่อเต๋า ทันใดนั้นหลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยทันที สายตาของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน หลี่เต้าไม่หวาดเกรงแม้แต่น้อย ส่วนจ้าวจื่อเต๋าเป็นฝ่ายยอมถอยก่อน
ไม่ได้! เดิมทีจ้าวจื่อเต๋ายังคิดอยู่ว่าจะลงมือกับหลี
