ไปทางด้านข้าง หยางหลินเอ่ยถาม “เจ้ากำลังมองอะไรอยู่?”
หลี่เต้าตอบ “ข้ากำลังสงสัยว่าเหตุใดอัครเสนาบดีจึงยังไม่มา”
ทว่าก่อนที่ทั้งสองคนจะได้สนทนากันต่อ ทันใดนั้นเสียงร้องประกาศก็ดังขึ้น
“องค์รัชทายาทเสด็จ!”
ทุกคนต่างเงยหน้ามองไปพร้อมกัน เห็นเพียง ‘จ้าวเหนียน’ ในชุดคลุมมังกรวารีสีทองเสด็จมาประทับบนราชบัลลังก์โดยมีขันทีห้อมล้อม ทันทีที่ได้เห็นจ้าวเหนียน หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้รู้สึกว่าองค์รัชทายาทที่อยู่เบื้องหน้านี้มีบางอย่างผิดปกติ
อีกด้านหนึ่ง จ้าวเหนียน… ไม่สิ ควรจะเป็นเจียนจื่อเต๋า หรืออาจจะเรียกว่าจ้าวจื่อเต๋า เขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรมองดูเหล่าขุนนางทั้งหลาย นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวจื่อเต๋าได้นั่งบนบัลลังก์มังกร ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง ความรู้สึกของการได้นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงส่งเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ที่ยืนอยู่ด้านล่างจะสัมผัสได้เลย แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์อย่างเป็นทางการ แต่ในขณะนี้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ก็ราวกับได้มองเห็นแผ่นดินทั้งหมดของต้าเฉียนแล้ว ด้วยความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้เขาระงับความขุ่นมัวจากความล้มเหลวก่อนหน้านี้ได้ชั่วคราว
บึ้ง! ทันใดนั้น จ้าวจื่อเต๋าก็ตบลงบนบัลลังก์มังกรหนึ่งที
“น้องห้าของข้าตายแล้ว! ตายในเรือนของเขาเอง” จ้าวจื่อเต๋าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งแฝงไปด้วยความแค้นเคือง
“ขอองค์รัชทายาททรงทำใจ!” ใน
